بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر یادگیری عمیق دانش آموزان

تحول در نظام آموزش و پرورش و تاکید بر کیفیت یادگیری، باعث دگرگونی رویکردها و روش های تدریس در دهه های اخیر شده است. در این راستا، استفاده از روش های تدریس فعال به عنوان یکی از ویژگی های اساسی آموزش اثربخش مورد توجه قرار گرفته است؛ زیرا مطالعات متعدد نشان داده است که تعامل فعال دانش آموزان با محتوا، معلم و سایر فراگیران نقش تعیین کننده ای در ارتقاء سطح یادگیری عمیق آن ها دارد. یادگیری عمیق، رویکردی فراتر از یادگیری سطحی است که باعث درک مفهومی عمیق، توانایی تحلیل و کاربرد دانش در موقعیت های نوین می شود و بنیانی اساسی برای رشد تفکر انتقادی و حل مسئله در دانش آموزان ایجاد می کند.این مقاله با بهره گیری از ادبیات پژوهش داخلی و بین المللی، به بررسی راهکارها و تاثیر عملیاتی روش های تدریس فعال — نظیر یادگیری مبتنی بر پروژه، بحث گروهی، حل مسئله و بازی های آموزشی — بر عمق یادگیری دانش آموزان می پردازد. نتایج حاصل از پژوهش های مختلف، حاکی از آن است که کلاس های مبتنی بر تدریس فعال، نسبت به کلاس های سنتی، موجب افزایش انگیزه، مشارکت، حفظ بلندمدت مطالب و انتقال بهتر دانش به زمینه های شغلی و اجتماعی آینده می شوند. همچنین نقش کلیدی معلم به عنوان تسهیل گر، و نیز چالش ها و موانع اجرای عملی این سبک تدریس در مدارس ایران مورد بحث و تحلیل قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که با وجود محدودیت هایی از جمله نبود منابع کافی، تراکم بالای کلاس ها و نگرش سنتی در برخی مدارس، فراهم سازی بستر مناسب، توسعه آموزش معلمان و حمایت نظام آموزشی می تواند نقش موثری در توسعه یادگیری عمیق از طریق تدریس فعال ایفا کند. این مقاله با ارائه راهکارهای عملی برای بهبود شرایط موجود، اهمیت بازنگری در روش های تدریس و حرکت به سوی آموزش فعال را برای رشد شخصی و اجتماعی دانش آموزان مورد تاکید قرار می دهد

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، یادگیری عمیق ، مشارکت دانش اموزان