توجه ویژه شهرداریها بر ساخت و ساز در نواحی پیرامونی شهرها

افزایش جمعیت شهری، گرانی زمین و ناتوانی بخش بزرگی از خانوارها در تامین واحد مسکونی در کنار آرزوی رهایی از رنج اجاره نشینی سبب شده که دست کم ۲۵ درصد جمعیت کشور رو به سکونت در حواشی شهرها و ساخت خانه های بدون مجوز بیاورند. انحراف ساخت وسازها از مقررات فنی، معماری و شهرسازی در شهرهای ایران واقعیتی آشکار و در حال گسترش است. علی رغم جریمه های در نظر گرفته شده، همچنان در شهرها و به ویژه کلان شهرهای کشور در حال افزایش است. به منظور جلوگیری از بروز و گسترش تخلفات ساختمانی و بافت فرسوده، لازم است ماهیت این مسئله و دلایل وقوع آن از هر جهت مورد بررسی قرار گیرد. نتایج بررسی ها نشان می دهد بین نگرش درآمدزایی شهرداری به پدیده تخلف ساختمانی و ساماندهی بافت فرسوده و به عبارتی فروش ضوابط و مقررات ساخت وساز شهری، ناکارآمدی سیستم نظارت بر ساخت وسازهای مسکونی و بوروکراسی اداری صدور پروانه و پایان کار ساختمان با وقوع تخلفات ساختمانی، هم بستگی نسبتا بالایی وجود دارد. در همین راستا بافت های فرسوده شهری صرف نظر ازگونه های متفاوت آن محصول برخی کم توجهی های مدیریت شهری است که در طول زمان بصورت پهنه ای از شهر در آمده که فاقد پایداری و استحکام لازم کالبدی بوده، دسترسی مناسبی برای خانه های آنها بوجود نیامده و از کمبود شدید خدمات رنج می برند، و بطور کلی از گستر حیات شهری خارج و به بخش های مسئله دار شهری تبدیل شده اند به همین دلیل با توجه به کیفیت پایین زندگی در بخش هایی از آنها، محل سکونت اقشار محروم و مهاجران روستایی و بعضا غیر ایرانی شده و در نهایت به مکان هایی ناامن و با ناهنجاری های فراوان اجتماعی در پایین ترین سطح کیفیت محیطی تبدیل شده اند.

کلیدواژه ها:

بافت کهن ، بافت فرسوده ، بازآفرینی بافتی