بررسی فراوانی ایزوله های مقاوم به متی سیلین استافیلوکوکوس اورئوس و وجود جدایه های مقاوم به ونکومایسین در نمونه های بالینی

مقدمه: استافیلوکوکوس اورئوس یکی از شایع ترین و مهمترین عوامل بیماریزای بیمارستانی است و به علت افزایش مقاومت آنها در برابر آنتی بیوتیک ها، به عنوان یکی از مهمترین مشکلات بهداشتی در سراسر جهان تبدیل شده اند.

هدف: هدف از این مطالعه بررسی فراوانی این باکتری در بخش های مختلف بیمارستانی و فراوانی جدایه های مقاوم به متی سیلین استافیلوکوکوس اورئوس (MRSA) و احتمال جداسازی ایزوله های مقاوم به ونکومایسین در نمونه های بالینی می باشد.

مواد و روش ها: ۱۳۸ نمونه بالینی از بخشهای مختلف شش بیمارستان در تهران جدا شده و با انجام تست های بیوشیمیایی به عنوان استافیلوکوکوس اورئوس شناسایی شدند. تست حساسیت آنتی بیوتیکی با استفاده از روش انتشار دیسک با استفاده از سیزده آنتی بیوتیک انجام شد. فراوانی ژن هایmecA و vanA در ایزوله های مقاوم با روش PCR تعیین گردید.

نتایج: بیشتر نمونه های بالینی از بخش ICU جدا شدند و بویژه مربوط به عفونت های ادراری در زنان و سپس شستشوی برونش در مردان بودند. بیشتر جدایه ها مربوط به گروه سنی ۳۰ تا ۵۰ سال بودند. بالاترین و کمترین میزان مقاومت به ترتیب در برابر آنتی بیوتیک های پنی سیلین (۱٪/۹۹) و سینرسید(۰٪) گزارش شد. اگرچه ۸۷ جدایه (٪۶۲/۹) حاوی ژن mecA بوده و به عنوان باکتری های MRSAشناخته شدند، اما هیچ یک از آنها حاوی ژن vanA نبودند.

نتیجه گیری: ایجاد مقاومت آنتی بیوتیکی در عفونت های بیمارستانی یکی از مهمترین چالش ها در درمان است، پایش دقیق و مداوم ژن های مقاومت بسیار حائز اهمیت است.

کلیدواژه ها:

استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین ، مقاومت به ونکومایسین ، عفونت بیمارستانی