تاثیر مشارکت والدین و معلمان بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان یکی از اهداف بنیادین نظام های آموزشی است که تحقق آن تحت تاثیر عوامل مختلف فردی و محیطی قرار دارد. از میان این عوامل، مشارکت والدین و معلمان نقشی بی بدیل در ارتقای عملکرد تحصیلی و رشد همه جانبه دانش آموزان ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر، بررسی علمی تاثیر مشارکت والدین و معلمان بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان و تبیین سازوکارهای موثر این تعامل دوسویه است. پژوهش های اخیر نشان می دهد افزایش ارتباطات خانه و مدرسه، هماهنگی در انتظارات آموزشی و حضور فعال والدین در فرآیند تربیت، نه تنها به بهبود انگیزه تحصیلی و عزت نفس دانش آموزان منجر می شود، بلکه موجب کاهش افت تحصیلی و مشکلات رفتاری نیز می گردد. آموزه های اسلامی به صورت خاص والدین و مربیان را «شرکای تربیتی» تلقی و آنان را به تعامل مستمر و مشاوره جهت اعتلای نسل آینده دعوت می کند. در رویکرد بومی آموزش وپرورش ایران نیز، ساختارهایی همچون انجمن اولیا و مربیان، بستر مناسبی برای تقویت این مشارکت ایجاد نموده اند. یافته ها حاکی است که موانعی همچون ضعف مهارت ارتباطی والدین، مشغله های شغلی، فقدان فرهنگ گفت وگو و کمبود برنامه ریزی هدفمند، اثرگذاری مشارکت را محدود می کند. بنابراین، طراحی برنامه های آموزشی برای والدین، توانمندسازی معلمان، ایجاد پل های ارتباطی نظام مند و بهره گیری از ظرفیت های دینی و بومی، می تواند زمینه تحقق هدفمند مشارکت خانه و مدرسه را فراهم سازد. در پایان، تاکید می شود تعامل سازنده والدین و معلمان عامل کلیدی ارتقای پیشرفت تحصیلی و پرورش نسلی توانمند و پویا در جامعه اسلامی به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

مشارکت والدین ، مشارکت معلمان ، پیشرفت تحصیلی ، خانه و مدرسه ، تربیت اسلامی ، انگیزه تحصیلی