بررسی پتانسیل سیل خیزی با استفاده از روش SCS(مطالعه موردی: حوضه آبخیز ارمند استان چهارمحال و بختیاری)

کشور ایران به دلیل موقعیت خاص جغرافیایی، در اکثر مناطق دارای اقلیم خشک و نیمه خشک است. به همین دلیل سیل یکی از بزرگترین معضلات و بلایای طبیعی در ایران است. بنابراین شناسایی اصولی مناطق دارای پتانسیل زیاد سیل خیزی در حوضه آبخیز از جمله کارهای بسیار مهم در کنترل سیل و کاهش خسارات ناشی از آن می باشد. در مطالعات انجام شده، مناطق دارای پتانسیل تولید سیل در داخل یک حوضه، تنها براساس دبی اوج زیرحوضه ها در مقایسه با هم مورد بررسی قرار گرفته اند. بدون اینکه به اثر روندیابی سیل از محل خروجی زیرحوضه تا خروجی کل حوضه و یا نحوه مشارکت آن زیرحوضه در سیل خروجی کل حوزه مورد بررسی قرار گیرند. تحقیق حاضر به اولویت بندی مکانی سیل خیزی زیرحوضه های آبخیز ارمند واقع در استان چهارمحال و بختیاری با مساحت ۶۳/۱۶۷ کیلومتر مربع پرداخته است. در این تحقیق پس از تهیه اطلاعات مورد نیاز برای تهیه هیدروگراف سیل، از روش هیدرولوژیکی SCS در سطح زیرحوضه ها به منظور استخراج هیدروگراف سیل خروجی حوضه استفاده شد. بدین ترتیب میزان تاثیر هر یک از زیرحوضه ها در تولید سیل خروجی حوضه به دست آمد، زیر حوضه ای که بیشترین سهم مشارکت را در تولید سیل خروجی حوضه ارمند به عهده داشت، به عنوان سیل خیزترین زیر حوضه شناسایی شد. سپس سایر زیرحوضه ها به ترتیب مشارکت آنها در مقدار سیل خروجی اولویت بندی گردیدند. در این زمینه حوضه A۶ دارای بالاترین اولویت و کمترین اولویت مربوط به زیرحوضه A۹ است.

کلیدواژه ها:

پهنه بندی ، سیل خیزی ، حوضه ابخیز ارمند ، روش هیدرولوژیکی SCS