زیبایی شناسی رنگ در محصولات کشاورزی بومی ایران: بازخوانی هنری در چارچوب صنایع دستی

رنگ در محصولات کشاورزی بومی ایران، فراتر از یک ویژگی فیزیولوژیکی یا زیبایی شناختی، حاوی بارهای فرهنگی، نمادین و زیست محیطی است که در طی قرون در ذهنیت جمعی جوامع محلی شکل گرفته است. این مقاله با رویکردی میان رشته ای و به روش توصیفی–تحلیلی، به بررسی کارکردهای زیباشناختی و نمادشناختی رنگ در محصولات کشاورزی بومی پرداخته و بازتاب آن را در هنرهای سنتی ایران مانند فرش، سفال، نگارگری و نساجی تحلیل کرده است. در این راستا، نقش رنگ های طبیعی مشتق از منابع گیاهی و معدنی نه تنها به عنوان ماده ای کاربردی در تولید هنری، بلکه به عنوان عامل انتقال معنا، هویت فرهنگی و پیوند با محیط زیست مورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که این رنگ ها در چارچوب هنرهای تجسمی، علاوه بر ایفای نقش زیبایی شناختی، توان بالقوه ای برای ترویج کشاورزی پایدار، توسعه صنایع خلاق، آموزش زیست محیطی و تقویت اقتصاد محلی دارند. مقاله حاضر تلاش می کند تا با ارائه یک نگاه تلفیقی میان کشاورزی، هنر و فرهنگ، زمینه ای برای احیای نقش رنگ های بومی در فرآیند توسعه پایدار روستایی فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

زیبایی شناسی رنگ ، کشاورزی بومی ، هنرهای سنتی ، صنایع دستی ، توسعه پایدار ، رنگ طبیعی.