رویکرد هنر مشارکتی در بازآفرینی فرهنگ کشاورزی روستاهای در حال زوال ایران

در دهه های اخیر، بسیاری از روستاهای ایران با پدیده زوال فرهنگی، اقتصادی و زیست محیطی مواجه شده اند؛ پدیده ای که با مهاجرت روستاییان، کاهش فعالیت های کشاورزی سنتی و فراموشی میراث بومی همراه بوده است. در این میان، هنر مشارکتی به عنوان یک ابزار میان رشته ای و اجتماع محور، پتانسیل قابل توجهی برای احیای فرهنگ کشاورزی و تقویت هویت محلی در جوامع روستایی دارد. هدف این مقاله مروری، بررسی قابلیت های هنر مشارکتی در بازآفرینی فرهنگ کشاورزی در روستاهای در حال زوال ایران است. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و نمونه های موردی داخلی و خارجی، به تحلیل نقش هنر مشارکتی در ارتقاء حس تعلق، انتقال دانش بومی و بازسازی ارتباط میان انسان، زمین و سنت می پردازد. نتایج نشان می دهد که پروژه های هنری مشارکتی می توانند موجب تقویت همکاری های اجتماعی، احیای آیین های بومی، و بازتعریف فضای فرهنگی-تولیدی در روستاها شوند. در پایان، پیشنهادهایی برای سیاست گذاران فرهنگی، هنرمندان و فعالان توسعه محلی جهت بهره گیری از ظرفیت هنر مشارکتی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

هنر مشارکتی ، فرهنگ کشاورزی ، باز آفرینی فرهنگی ، توسعه پایدار روستایی.