مدیریت دانش در شهرداری ها: رویکردی نظری برای ارتقای عملکرد سازمانی

در این مقاله به بررسی مفهومی و نظری «مدیریت دانش» در محیط شهرداری ها و نقش آن در بهبود عملکرد سازمانی پرداخته شده است. در ادبیات مدیریت دانش، دانش به عنوان دارایی نامشهود کلیدی سازمان ها شناخته می شود که مدیریت صحیح آن می تواند مزیت رقابتی و بهبود عملکرد را به همراه آورد (Teleli & Wanyoike, 2024; Davenport & Prusak, 1998). مدل های نظری مهم نظیر مدل SECI نوناکا و تاکئوچی (Nonaka & Takeuchi, 1995) روند خلق و تبادل دانش را توضیح می دهند و دیدگاه «سازمان مبتنی بر دانش» (Grant, 1996) سازمان را حامل دانش ضمنی و اجتماعی می داند (Jennex, 2005). در بخش مبانی نظری، تعاریف کلیدی مدیریت دانش، فرآیندهای اصلی آن (ایجاد، ذخیره سازی، اشتراک گذاری و کاربرد دانش)، و عوامل موثر در موفقیت آن مرور شده است. در بخش بحث، کاربرد نظری مدیریت دانش در شهرداری ها بررسی شده و پیشنهادهایی نظیر تقویت فرهنگ یادگیری، تسهیل اشتراک دانش میان کارمندان، توسعه نظام های فناوری اطلاعات و حمایت مدیریت ارشد مطرح شده است. مباحث حاضر نشان می دهد که اتخاذ رویکرد مدیریت دانش می تواند با بهبود تصمیم گیری، نوآوری خدمات و کارآمدی سازمانی، عملکرد شهرداری ها را ارتقا دهد. این مقاله با تمرکز صرف بر تحلیل نظری، چارچوبی جامع برای مدیران شهرداری ها ارائه می کند تا زمینه های ارتقای دانش سازمانی را شناسایی و نهادینه کنند.

کلیدواژه ها:

مدیریت دانش ، عملکرد سازمانی ، شهرداری ، دانش سازمانی