مقایسه جغرافیایی طبیعی خلیج فارس و جغرافیای طبیعی خلیج فلوریدا

خلیج فارس یک دریای حاشیه و اپی کانتینتال است که طول آن حدود ۱۰۰۰ کیلومتر و عرض آن بین ۲۵۰-۱۸۰ کیلومتر متغیر می باشد. سطحی حدود ۲۴۰۰۰۰ کلیومتر مربع را در فواصل عرض های جغرافیایی ۳۰-۲۴ درجه شمالی و طول جغرافیایی ۵۷-۴۸ درجه شرقی را در حاشیه شرقی صفحه عربی می پوشاند. عمق متوسط آن ۳۵ متر و حداکثر عمق آن در نزدیکی تنگه هرمز در حدود ۱۰۰ متر اندازه گیری شده است. این خلیج در تنگه هرمز با عرض ۳۵ کیلومتر و از طریق دریای عمان فقط به اقیانوس هند متصل می شود (۱۹۷۳ Purser,). این حوضه تکتونیکی مربوط به اواخر پلیوسن تا پلیوستوسن بوده وساختار آن به شدت تحت تاثیر عوامل تکتونیکی قرار گرفته است. توپوگرافی جزایر ساحلی ایران و کشورهای عربی توسط چین خوردگی فشرده حاصل از کوهزایی زاگرس با روندهای شمال غرب به جنوب شرق کنترل می شود. وجود برجستگی های کم شیب و ملایم در بخش غربی خلیج فارس، به واسطه حرکات تکتونیکی آرام در ناحیه است. چین خوردگی پلیو-پلیوستوسن، گسل خوردگی و بالا آمدگی نمک ها به ساختمان های قدیمی تر با روند عمومی شمالی-جنوبی تحمیل شده است. در تمام خلیج فارس، شواهدی از ترکیب روند چین خوردگی های ایران و کشورهای عربی دیده می شود. چنین الگو و ریخت شناسی که توسط عوامل تکتونیکی کنترل شده است، توسط رسوبگذاری آهک های پلیوستوسن پوشانده می شود، ولی به طور محلی در کواترنر دوباره فعال می گردد (مددی و برگریزان، ۱۳۷۵).

کلیدواژه ها:

خلیج فارس ، جغرافیای طبیعی ، خلیج فلوریدا