نقش والدین در تشدید یا کاهش دوگانگی رفتاری دانش آموزان

این مقاله به بررسی نقش والدین در تشدید یا کاهش دوگانگی رفتاری فرزندان می پردازد. دوگانگی رفتاری به وضعیتی اشاره دارد که در آن فرد بین افکار، احساسات و اعمال خود تعارض تجربه می کند و این تناقض می تواند تاثیرات عمیقی بر سلامت روان و عملکرد اجتماعی او داشته باشد. والدین به عنوان اولین و مهم ترین الگوهای رفتاری، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری یا کاهش این پدیده ایفا می کنند. این پژوهش با استفاده از روش کیفی و تحلیل محتوای مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۳۰ خانواده، به بررسی ارتباط بین سبک های فرزندپروری و سطح دوگانگی رفتاری در فرزندان پرداخته است. یافته ها نشان می دهند که سبک های تربیتی مستبدانه، به دلیل ایجاد محدودیت های غیرمنطقی و عدم انعطاف پذیری، منجر به افزایش قابل توجه دوگانگی رفتاری در فرزندان می شوند. در مقابل، سبک های دموکراتیک که مبتنی بر گفت وگو، استدلال و انعطاف پذیری هستند، کمترین سطح تعارض را ایجاد می کنند. همچنین، تناقض بین گفتار و عمل والدین، به ویژه در مواردی که والدین قوانینی را وضع می کنند اما خود به آن ها پایبند نیستند، به عنوان یک عامل تشدیدکننده دوگانگی رفتاری شناسایی شده است. این مطالعه بر ضرورت آموزش مهارت های فرزندپروری یکسان نگر و آگاهانه به والدین تاکید دارد تا از این طریق بتوان زمینه های شکل گیری رفتارهای متناقض در فرزندان را کاهش داد. نتایج این پژوهش می تواند به عنوان مبنایی برای طراحی برنامه های مداخله ای جهت بهبود تعاملات والد-فرزند و ارتقای سلامت روانی خانواده مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

والدین ، دوگانگی رفتاری ، تربیت فرزند ، تعارض شناختی ، سبک های فرزندپروری