بررسی اثر بازخورد های غیر کلامی معلم بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان در سنین دبستان

پژوهش حاضر با هدف تحلیل نظری نقش بازخوردهای غیرکلامی معلم در تقویت انگیزش تحصیلی دانش آموزان در سنین دبستانی انجام شده است. بازخوردهای غیرکلامی از جمله تماس چشمی، حالات چهره، وضعیت بدنی و حرکات دست—عواملی کلیدی در ایجاد ارتباط موثر و محیط یادگیری مثبت در کلاس درس محسوب می شوند. با مرور مبانی نظری چون نظریه خودتعیین گری و نظریه های ارتباطات غیرکلامی، و تحلیل مطالعات داخلی و خارجی مرتبط، مشخص شد که این نوع بازخوردها می توانند با افزایش احساس تعلق، شایستگی و خودمختاری در دانش آموزان، انگیزش درونی آن ها را ارتقاء دهند. با وجود اهمیت بالای این مولفه ها، پژوهش ها در حوزه آموزش ابتدایی همچنان محدودند. یافته های نظری این مقاله نشان می دهد که تقویت مهارت های غیرکلامی در معلمان می تواند به عنوان راهبردی موثر برای بهبود کیفیت یادگیری و تعاملات انسانی در کلاس های درس مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازخورد غیر کلامی ، زبان بدن ، نظریه خودتعیین گری ، ارتباط غیر کلامی ، سکوت