کارکرد پسامرگ مولف در گفتمان پسامدرنیسم در آثار احمد بیگدلی

پسامدرنیسم با تقویت خرده روایت ها در برابر کلان روایت های مدرنیته می کوشد، این اعتبار یگانه را به نفع شبکه متوازن اقتدار در هم بشکند. همین تقابل، هسته مرکزی گفتمان پسامدرن را شکل می دهد که در کارکرد روایی مشخصه های آثار پسامدرن نیز قابل رهگیری است. یکی از ویژگی های داستان های این جریان موقعیت مولف در آنهاست که به دلیل نامعین بودن مرزهای مدرنیسم متاخر و پسامدرنیسم، با مفهوم «مرگ مولف» گره خورده است، اما شواهد نشان می دهد که بازگشت مولف به متن، نگاه نزدیکتری به اندیشه پسامدرن است. بنابراین در این پژوهش کوشیده شده است تا بر اساس مفهوم پسامرگ مولف و کارکرد آن در تقابل با کلان روایت متن، آثار احمد بیگدلی که به ساختار پسامدرنیسم نزدیک است، مطالعه شود. نتایج به دست آمده نشان می دهد که او اگرچه اغلب از روش های غیرمستقیم برای علنی کردن حضور خود استفاده کرده است، اما توانسته با اتصال های کوتاه جهان داستان به واقعیت و ایجاد سطوح هستی شناسانه گوناگون، متن را از محور مرکزی خوانش و معنا خارج و عوامل دیگری چون مولف، خواننده و فرامتن را نیز دخیل کند. با این حال محافظه کاری او در استفاده از این شیوه منجر به آن شده است که از شدت احساس پارانویا میان مولف و متن کاسته شود.

کلیدواژه ها:

پسا مدرنیسم ، کلان روایت ، مرکزیت زدایی ، پسامرگ مولف ، احمد بیگدلی