مقایسه اثربخشی آموزش گروهی واقعیت درمانی نوین با رویکرد مثبت نگر بر رضایت زناشویی زنان

مقدمه: خانواده ازجمله مهم­ترین نهادهای جامعه است که مستلزم ثبات و پایایی ناشی از رضایت زناشویی است. رضایتی که نیازمند مداخلات و آموزش­های تخصصی برای همسران است. هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی آموزش گروهی واقعیت درمانی نوین با رویکرد مثبت نگر بر رضایت زناشویی زنان است. روش کار: این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش ­آزمون-پس ­آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری شامل کلیه زنانی بود که در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۲ به مرکز مشاوره نیروی انتظامی آرامش مشهد، مراجعه کرده­ بودند. ۳۶ نفر به صورت در دسترس انتخاب و به ­صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل قرار گرفتند. آزمودنی­ های هر دو گروه آزمایشی، ۸ جلسه ۲ ساعته آموزش گروهی دریافت کردند درحالی که گروه کنترل هیچ نوع مداخله­ ای دریافت نکرد. برای سنجش رضایت زناشویی در پیش آزمون و پس­ آزمون، از پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ استفاده شد. داده های پژوهش با استفاده از تحلیل کوواریانس تک متغیره با کمک نرم افزار SPSS-۲۶ تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد هردو رویکرد واقعیت درمانی نوین و مثبت نگر بر افزایش رضایت زناشویی موثر بوده است )P<۰/۰۵( ولی به لحاظ میزان اثربخشی تفاوتی مشاهده نشد. نتیجه گیری: با توجه به یافته های پژوهشی پیشنهاد می شود، از این دو رویکرد به عنوان راه­حلی موثر برای بهبود رضایت زناشویی مراجعان در مراکز آموزشی، مشاوره خانواده و خدمات روان شناختی، استفاده شود.

کلیدواژه ها:

New Reality Therapy ، Choice Theory ، Positive Psychology ، Marital Satisfaction ، Women. ، واقعیت درمانی نوین ، نظریه انتخاب ، روان شناسی مثبت نگر ، رضایت زناشویی ، زنان