تاثیر یادگیری خودراهبر بر شادکامی ذهنی و سازگاری تحصیلی با میانجی گری خودکارآمدی دانشجویان شهر تبریز

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر یادگیری خودراهبر بر شادکامی ذهنی و سازگاری تحصیلی با میانجی گری خودکارآمدی دانشجویان شهر تبریز انجام شد. این تحقیق از از نوع کاربردی، کمی و توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش حاضر، دانشجویان دانشگاه های پیام نور و سراسری شهر تبریز بودند که ۳۸۰ نفر از آنان با روش تصادفی طبقه ای انتخاب شدند و پرسشنامه های یادگیری خودراهبری فیشر و همکاران (۲۰۰۱)، سازگاری تحصیلی بیکر و سریاک (۱۹۸۴)، شادکامی آکسفورد (OHI) آرجیل و همکاران (۱۹۸۹) و خودکارآمدی تحصیلی جینکز و مورگان (۱۹۹۹) را تکمیل کردند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون مدل سازی معادلات ساختاری و آزمون سوبل در نرم افزار smartpls۳.۱.۱ و در سطح معنی داری ۰۵/۰ انجام شد. نتایج نشان داد که یادگیری خودراهبر بر شادکامی (۰۳۷/۴=t؛ ۰۰۱/۰=p)، سازگاری تحصیلی (۹۱۶/۴=t؛ ۰۰۱/۰=p) و خودکارآمدی تحصیلی (۰۲۸/۲۹=t؛ ۰۰۱/۰=p) دانشجویان تاثیر معنی داری دارد. همچنین خودکارآمدی تحصیلی بر شادکامی (۴۴۷/۷=t؛ ۰۰۱/۰=p) و سازگاری تحصیلی (۳۴۰/۱۲۹=t؛ ۰۰۱/۰=p) دانشجویان تاثیر معنی داری دارد و خودکارآمدی تحصیلی در تاثیر یادگیری خودراهبر بر شادکامی (۵۹۴/۹=z؛ ۰۰۱/۰=p) و سازگاری تحصیلی (۲۵۲/۱۲=z؛ ۰۰۱/۰=p) دانشجویان نقش میانجی ایفا می کند. بنابراین، می توان با ترویج خودمدیریتی، خودکنترلی و انگیزش و همچنین شناسایی استعداد دانشجویان و فراهم کردن زمینه های تلاش آن ها، موجبات شادکامی و سازگاری تحصیلی دانشجویان را فراهم کرد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی تحصیلی ، سازگاری تحصیلی ، شادکامی ، یادگیری خودراهبر