تحلیل مفهوم «صالح المومنین» در آیه ۴ سوره تحریم با رویکرد تفسیری فریقین

یکی از آیاتی که شیعه برای حقانیت امیرالمومنین علی علیه السلام از آن استفاده می کند آیه چهارم سوره مبارکه تحریم که معروف به آیه صالح المومنین می باشد است. ابتدای این آیه درباره ی خیانت دو تن از همسران پیامبر (عایشه و حفصه) می باشد، و در ادامه آیه از یاری و پشتیبانی پیامبر، توسط خداوند متعال و جبرائیل امین و صالح المومنین خبر می دهد. بین فریقین اختلاف است که صالح المومنین کیست، نظر اکثر علماء اهل تسنن بر این است که صالح المومنین، جمع خلیفه اول، ابوبکرو خلیفه دوم، عمر است، به وضوح ضرورت بحث از این مطلب مشخص است که اولا صالح المومنین شخصیت ویژه ای است، ثانیا آیه در مورد اشخاصی صحبت می کند که پیامبر توسط آنها در سختی ها یاری می شد، ثالثا معنای قریب به ذهن صالح المومنین معنایی دارای شئن ومنزلت است. بنابراین این ویژگی ها نباید به هر کسی نسبت داده شود. در این مقاله به روش تحلیلی _ توصیفی به این نتیجه خواهیم رسید که اولا صالح المومنین کلمه ای مفرد بوده، ولی، هم می توان از آن معنای مفرد را فهم کرد و هم معنای جمع را فهمید ثانیا اثبات می کنیم که صالح المومنین، تنها امیرالمومنین علی علیه السلام است درصورتی که صالح المومنین را مفرد بدانیم. اما اگر صالح المومنین را جمع بدانیم بر اساس روایات مصداق اتم و اکمل آن امیرالمومنین علی علیه السلام است و کسانی صالح المومنین هستن که شبیه به او باشند.

کلیدواژه ها:

سوره تحریم ، صالح المومنین ، تفسیر ، همسران پیامبر.