پیش بینی تعارض های زناشویی از طریق تحمل پریشانی با میانجی گری استحکام من در زنان متقاضی طلاق

تعارض های زناشویی به طور قابل توجهی بر سلامت روان و رفاه زوجین تاثیر می گذارد. روش این پژوهش باتوجه به هدف و ماهیت آن از نوع توصیفی- همبستگی از نوع مدل یابی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه زنان متقاضی طلاق مراجعه کننده به کلینیک های مشاوره زناشویی منطقه سه شهر تهران در بهار سال ۱۴۰۳ بود. نمونه گیری به روش در دسترس انجام شد. داده­ها با استفاده از پرسشنامه تعارض های زناشویی توسط ثنایی (۱۳۷۵)، تحمل پریشانی هیجانی (DTS) سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) و پرسشنامه روانشناختی استحکام من (PIES) مارک استروم و دیگران (۱۹۹۷) به دست آمد. در این پژوهش، از روش های آمار توصیفی شامل فراوانی، درصد، میانگین و انحراف استاندارد و روش های استنباطی شامل تحلیل مسیر برای تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها نشان می دهد که میزان نسبت خی دو  بر درجه آزادی برابر با ۳۷۴/۴  می باشد که از میزان ۵ کمتر است در نتیجه این شاخص مورد تایید قرار می گیرد. شاخص NFI  ۹۷۵/۰،  CFI  ۹۹۱/۰  و PNFI  ۹۲۸/۰  است که از میزان ۹/۰ بالاتر می باشند در نتیجه این سه شاخص نیز مورد تایید قرار می گیرند و شاخص RMSEA نیز ۰۵۷/۰  است که از میزان ۰۸/۰  کمتر است و به طور کلی می توان بیان کرد که شاخص های برازش مدل معادلات ساختاری مورد تایید هستند. نتایج نشان داد تحمل پریشانی با میانجی گری استحکام من اثر غیرمستقیم و معناداری بر تعارض زناشویی (۳۶۶/۰- =β؛ ۰۰۱/۰>P) داشته است. می­توان نتیجه گرفت مدل پیش بینی تعارض های زناشویی از طریق تحمل پریشانی با میانجی گری استحکام من در زنان متقاضی طلاق از برازش برخوردار است.

کلیدواژه ها:

Marital Conflict ، Distress Tolerance ، Ego Resilience ، Women ، Divorce. ، تعارض زناشویی ، تحمل پریشانی ، استحکام من ، زنان ، طلاق