ارزیابی مهارت های ارتباطی دانشجویان دندان پزشکی : همبستگی خودارزیابی با دیدگاه ارزیاب و بیماران

چکیدهمقدمه: برقراری ارتباط موثر، یکی از مهارت های کلیدی در حرفه دندان پزشکی است که نقش مهمی در تعامل با بیماران ایفا می کند. هدف از این مطالعه، بررسی خودارزیابی دانشجویان دندان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد از مهارت های ارتباطی بالینی و مقایسه آن با دیدگاه بیماران و ارزیاب است.مواد و روش ها: این پژوهش به صورت توصیفی-مقطعی در دانشکده دندان پزشکی مشهد و با مشارکت دانشجویان سال آخر دندان پزشکی عمومی انجام شد. برای ارزیابی مهارت های ارتباطی از چک لیست راهنمای مشاهده ای کلگری-کمبریج (Calgary-Cambridge Observation Guide) استفاده شد که شامل ۷۱ گویه در شش حیطه می باشد. هر گویه توسط دانشجو، بیمار و ارزیاب بر اساس مقیاس لیکرت سه گزینه ای (بله، تاحدودی، خیر) نمره گذاری شد. نمره کل بین ۷۱ تا ۲۱۳ متغیر بود و مهارت ها در سه سطح ضعیف (۳۳/۱۱۸–۷۱)، متوسط (۶۶/۱۶۵–۳۴/۱۱۸) و خوب بیشتر از ۶۷/۱۶۵ دسته بندی شدند. تحلیل آماری با استفاده از آزمون Shapiro-Wilk، آنالیز واریانس یک طرفه (ANOVA) و آزمون همبستگی پیرسون انجام شد. (۰۵/۰α=) یافته ها: میانگین نمرات دانشجویان ۳/۱۹ ± ۸/۱۵۷، بیماران ۲/۲۹ ± ۳/۱۴۷ و ارزیاب ۳/۲۰ ± ۷/۱۲۲ اختلاف معناداری داشت. همبستگی معناداری بین خودارزیابی دانشجویان و نمرات بیماران (r = ۰/۵۹, P < ۰/۰۰۱) و ارزیاب(r = ۰/۴۱, P = ۰/۰۰۶)  مشاهده شد. همبستگی  معناداری بین نمرات دانشجویان و ارزیاب در حیطه های "مهارت های میان فردی پزشک و بیمار در آغاز جلسه" )۵۷/۰(r=، "مهارت جمع آوری اطلاعات" )۴۰/۰(r= و "گزینه های توضیحات و برنامه ریزی" (۴۶/۰r=) مشاهده شد.نتیجه گیری: دانشجویان مهارت های ارتباطی خود را در سطح متوسط ارزیابی کردند. بیماران دیدگاه مثبت تری نسبت به ارزیاب داشتند و دانشجویان نیز ارزیابی بالاتری نسبت به هر دو گروه ارائه دادند. این نتایج نشان می دهد تقویت آموزش مهارت های ارتباطی در دوره دندان پزشکی ضروری است.

کلیدواژه ها:

ارتباط ، آموزش دندان پزشکی ، دانشجوی دندان پزشکی ، خودارزیابی