انقلاب اسلامی ایران و گفتمان های صدور انقلاب

در سال ۱۳۵۷ انقلاب اسلامی رخ داد که پیام آور تحولات بسیار و رسالت هایی در عرصه داخلی و بین المللی بود. یکی از رسالت های انقلاب نشئت گرفته از ماهیت جهانشمول اسلام، مسئله صدور انقلاب بود که از زمان انقلاب تا به امروز در الگوهای مختلفی پیگیری شده است. صدور انقلاب اسلامی از اهم اهداف و آرمان های گفتمان انقلاب اسلامی ایران بوده و در خرده گفتمان های اصول گرایی و اصلاح طلبی با ابزار و روش های متنوع و مختلف پیگیری شده است. مقاله حاضر با استفاده از روش تحلیلی_توصیفی و با بهره گیری از داده های کتابخانه ای و اینترنتی به دنبال یک تحلیل مقایسه ای از نحوه پیگیری اصل صدور انقلاب در خرده گفتمان های اصول گرایی و اصلاح طلبی و فرجام این پیگیری، با بکارگیری نظریه گفتمان می باشد. یافته های پژوهش حکایت از این امر دارند که در دوران بعد از انقلاب در دولت های اصولگرا و ارزشی، صدور انقلاب با شدت بیشتر و گاها به صورت قهرآمیز و در چارچوب حکومت اسلامی پیگیری شده اما در دولت های اصلاح طلب و اعتدالی با شدت کمتر و مسالمت جویانه و در چارچوب حکومت توسعه یافته به انجام رسیده است. فرض نوشتار حاضر بر این است که در هر وادی که صدور انقلاب در جهت قهری و تنش زایی پیش رفته باعث افزایش تنش و پاسخ خشونت آمیز و گاها تهاجمی رقبا و دشمنان انقلاب اسلامی شده است و زمینه را برای گروه ها و حکومت های تندرو منطقه محیا کرده است. فرض نوشتار حاضر بر این است که در هر وادی که صدور انقلاب در جهت قهری و تنش زایی پیش رفته باعث افزایش تنش و پاسخ خشونت آمیز و گاها تهاجمی رقبا و دشمنان انقلاب اسلامی شده است و زمینه را برای گروه ها و حکومت های تندرو منطقه محیا کرده است. فرض نوشتار حاضر بر این است که در هر وادی که صدور انقلاب در جهت قهری و تنش زایی پیش رفته است.

کلیدواژه ها:

صدور انقلاب ، اصول گرایی ، اصلاح طلبی ، جمهوری اسلامی ایران ، نظریه گفتمان