نقش معماری فضاهای آموزشی در یادگیری و تعامل اجتماعی دانش آموزان

معماری فضای آموزشی به عنوان بستری پنهان اما تاثیرگذار، نقش بسزایی در کیفیت فرآیند یادگیری و تعاملات اجتماعی دانش آموزان ایفا می کند. در این مقاله، با رویکردی تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، به بررسی ابعاد مختلف معماری محیط های آموزشی از منظر روان شناسی محیط، طراحی کالبدی، و رفتارهای اجتماعی دانش آموزان پرداخته شده است. هدف اصلی پژوهش، تحلیل ارتباط میان طراحی فیزیکی مدارس و متغیرهایی مانند تمرکز، انگیزش، خلاقیت، مشارکت گروهی و سلامت روانی دانش آموزان است. نتایج حاصل از تحلیل متون علمی نشان می دهد که عواملی مانند نور طبیعی، رنگ، چیدمان انعطاف پذیر، فضاهای باز و غیررسمی، و ارتباطات بصری میان فضاها، می توانند به شکل معناداری در ارتقاء کیفیت یادگیری و تسهیل تعاملات همسالان موثر باشند. همچنین نمونه های موفق داخلی و بین المللی نشان می دهند که بازاندیشی در طراحی معماری مدارس، نه تنها باعث بهبود عملکرد تحصیلی، بلکه موجب شکل گیری هویت اجتماعی مثبت و احساس تعلق بیشتر در دانش آموزان می شود. این مقاله در پایان پیشنهادهایی کاربردی برای طراحی محیط های آموزشی آینده نگر و انسان محور ارائه می دهد که می تواند به سیاست گذاران و طراحان در ارتقای نظام آموزشی کمک نماید.

کلیدواژه ها:

معماری آموزشی ، یادگیری دانش آموزان ، تعامل اجتماعی ، طراحی فضا ، روان شناسی محیط ، فضای باز مدرسه