شهر دوستدار اتیسم با رویکرد بیوفیلیک: اصول و معیارهای طراحی برای افزایش تعاملات اجتماعی و کاهش موانع

فراهم کردن شرایط محیطی مناسب برای افراد مبتلا به اوتیسم در شهرها یکی از دغدغه های مهم مدیریت شهری به حساب می آید. این افراد در حواس پنج گانه خود دچار اختلال هستند و محیط های پیرامون آن ها بر رویشان تاثیر می گذارد. در نتیجه با توجه به شرایط روحی آن ها، طراحی مناسب محیط می تواند به رشد فکری و ارتقا سلامت آنها کمک کند ( جلواتی اصفهانی ، علی ، ۹۵ ) .هدف این مقاله مطالعه روی قشری از جامعه است که کم تر به آن ها توجه شده است . روش تحقیق در این مقاله توصیفی- تحلیلی و مبتنی بر مطالعه و بررسی نمونه های موردی بر روی تجارب موفق مدیریت های شهری جهان در این خصوص است و نتیجه حاصل از این پژوهش بیانگر این است که فضاهای آموزشی و توان بخشی برای افراد اوتیسمی باید دارای پتانسیل های لازم بر پایه شناخت ویژگی های روحی، روانی و رشد آنها بوده و وجود فضاهای متنوع با مبلمان خاص و رنگ آمیزی های مناسب در فضاهای داخلی و خارجی باعث آموزش بهتر و کشف خلاقیت و کنترل اختلالات حسی در کودکان مبتلا به اوتیسم می شود.اختلال اوتیسم، اختلالی در رشد سیستم عصبی است که با نقص در تفکر، احساس و هیجان، باعث به وجود آمدن دامنه ای از مشکلات رفتاری در افراد مبتلا به این اختلال می شود . تشخیص اجزای معماری تاثیرگذار روی این مشکلات رفتاری برای معماران از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف از این پژوهش، شناسایی و اولویت بندی معیارها و زیرمعیارهای شهرسازی برای افراد مبتلا به اوتیسم است. در این مقاله، از روش توصیفی- تحلیلی به عنوان روش تحقیق استفاده شده است. اوتیسم نوعی اختلال رشدی از نوع روابط اجتماعی است که با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیر طبیعی مشخص می شود . افزایش تعداد افراد مبتلا به اوتیسم در ایران، عدم آگاهی مردم از این بیماری و عدم وجود کلینیک تخصصی با کاربری مخصوص این بیماری، نیاز به پیش بینی فضاهای درمانی و آموزشی تخصصی برای حمایت از این بیماران را ایجاد می کند.در طی پژوهش هایی که توسط محققین ایرانی صورت گرفته به طور دقیق از هر ۸۸ کودک در جهان، ۱ کودک مبتلا به بیماری اوتیسم متولد می شودو به نظر میرسد این آمار رو به افزایش است؛ و درایران نیز از هر ۱۰۰۰ کودک متولد شده متاسفانه ۳ کودک مبتلا به این بیماری است .متاسفانه جامعه شهرسازی محروم ازهرگونه استاندارد و ضوابط ساختاری و فیزیکی برای مراکز مخصوص بیمار اوتیسم است و متاسفانه پژوهش زیادی در زمینه اوتیسم انجام نگرفته است .فضاهای درمان وآموزشی مختص این افراد به صورت تخصصی فقط در معدودی از کشورها نظیر آمریکا و آلمان به کار گرفته می شوند، ولی در ایران به دلیل عدم آشنایی با اوتیسم فقط یکی چند مکان آموزشی غیراستاندارد با تغییر کاربری ساختمانی و تبدیل آن به این مراکز دایر است که به هیچ وجه جوابگوی کودکان بیمار نیست و شهرستان ها هم فاقد این امکانات هستند. هدف ازاین مقاله،به دست آوردن راهکارهایی است که پاسخگوی نیازهای این افراد باشند

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی ، بیوفیلیک ، شهر دوستدار اتیسم