تحلیل ابعاد بایوفیلی در معماری و چالش ها و فرصت های پیشروی آن

تمایل فراگیر جامعه بشری نسبت به ارتباط با سایر موجودات نظام زیست و حضور در محیط های طبیعی به عنوان بستر نخستین و بنیادین جریان زیست، طبق شواهد مستند گشته است. این پرسش که آیا چنین جذبه ای با چنین جامعیتی ریشه در فطرت ذاتی نوع بشر دارد، مباحث نظری بسیاری را در این حوزه برانگیخته است. این نظریه ها قائل به پیوند غریزی و ذاتی انسان نسبت به محیط ها و عوامل طبیعی هستند. به عبارتی چنین کششی را فارغ از بعد زمان و مکان، سن، جنس و نژاد، میان تمامی افرادانسانی مشترک تلقی می نمایند. از جمله مباحثی که در خصوص گرایش سرشتی انسان نسبت به مظاهر حیات مطرح می باشد، فرضیه «حیات دوستی» (بیوفیلیا) است. روش تحقیق، «توصیفی- تحلیلی» است که از ابزار گردآوری داده مشتمل بر مطالعات کتابخانه ای و اسنادی بهره برده است. در هرحال، ارزیابی های شناختی از عناصر معماری بیوفیلی مبتنی بر زمینه های نگرش اکولوژیک می تواند در ارتقا برنامه ریزی و طراحی مسکن تاثیرگذار باشد. این تحقیق بنا به ماهیت بنیادی و بنا به ماهیت، تحقیقی شناختی است. یافته های تحقیق حاضر نشان می دهد که بر این اساس و با توجه به مشکلات زیست محیطی دوران حاضر، تقویت چنین پیوندهای عاطفی میان انسان شهرنشین و طبیعت از اهمیت ویژه ای برخوردار می گردد. بر اساس مباحث مرتبط با مکتب روانشناسی بوم شناختی، حس طبیعت دوستی به عنوان بخشی از واکنش های احساسی و عاطفی انسان توسط طرحواره هایی از عناصر و نظام های طبیعی در ذهن انسان می تواند هدایت شود؛ بدین معنا که این حس منجر به ایجاد حس لذت از محیط های مرتبط با عناصر طبیعی شده و از سوی دیگر ادراک عناصر و فرایندهای طبیعی محیط منجر به شکل گیری طرحواره های جدیدتری از طبیعت شده و به تقویت و گسترش حس فطری طبیعت دوستی می انجامد.

کلیدواژه ها:

معماری بیوفیلی ، طبیعت دوستی ، طبیعت دوستی