پیش بینی شدت لکنت زبان بر اساس انعطاف پذیری شناختی

از نظر هدف، در حوزه پژوهش های کاربردی قرار دارد و از لحاظ روش، توصیفی-پیمایشی و مبتنی بر مدل معادلات ساختاری است. جامعه آماری شامل افراد مبتلا به لکنت زبان در دو شهر مشهد و تهران بوده که در مجموع ۱۱۲۰۰ نفر را دربرمی گیرد. نمونه گیری به روش دردسترس انجام شد و مطابق جدول مورگان، حجم نمونه ۳۷۵ نفر تعیین گردید. داده ها از طریق پرسشنامه اینترنتی گردآوری شد که شامل پنج پرسشنامه استاندارد برای سنجش متغیرهای تحقیق بود. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که سطح معنا داری آزمون ۰.۰۷ بوده که از سطح ۰.۰۵ بیشتر است، لذا ارتباط معنی داری میان انعطاف پذیری شناختی و شدت لکنت زبان یافت نشد. با این حال، میانگین انعطاف پذیری شناختی افراد شرکت کننده ۳.۴۳ بود که اختلاف معناداری با عدد معیار ۳.۰ نداشت، نشان دهنده سطح متوسط انعطاف پذیری شناختی در افراد مبتلا به لکنت زبان است. افراد مبتلا به لکنت زبان به دلیل تجربه بالای استرس و اضطراب ممکن است تاب آوری و انعطاف پذیری شناختی پایین تری داشته باشند، که بر شدت لکنت آن ها تاثیر می گذارد. تحلیل واریانس نیز نشان داد که رابطه ای معنی دار میان انعطاف پذیری شناختی و شدت لکنت زبان وجود دارد (با توجه به کمتر بودن سطح معنی داری آزمون از ۰.۰۵). یافته های این پژوهش می تواند در تدوین برنامه های درمانی و توانبخشی مبتلایان به لکنت زبان موثر باشد.

کلیدواژه ها:

لکنت زبان ، انعطاف پذیری شناختی ، پیش بینی ، رفتار انسانی.