شناسایی موانع برندسازی شهری از طریق ورزش

پژوهش حاضر با هدف شناسایی موانع برندسازی شهری از طریق ورزش انجام شد. این پژوهش ازنظر هدف، کاربردی، به لحاظ روش اجرا، توصیفی-پیمایشی و ازنظر محل جمع آوری داده ها، میدانی-کتابخانه ای بود. جامعه ی آماری پژوهش شامل اعضای هیئت علمی در حوزه ی مدیریت ورزشی، بازاریابی شهری، جغرافیا و برنامه ریزی شهری، مدیران ورزشی، مدیران شهری (شهرداری و استانداری)، مربیان ورزشی، قهرمانان ورزشی و دانشجویان بود. نمونه گیری در این پژوهش به ازای هر متغیر، ۵ نفر در نظر گرفته شد که درنهایت ۳۲۲ پرسش نامه ی صحیح عودت داده شد. ابزار مورد استفاده در این پژوهش، پرسش نامه ی محقق ساخته بود. روایی محتوایی پرسش نامه به تایید ۱۰ نفر از متخصصان مدیریت ورزشی رسید و سپس پایایی، روایی همگرای و روایی واگرای پرسش نامه مورد بررسی و تایید قرار گرفت. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آمار توصیفی و استنباطی در قالب نرم افزارهای SPSS ۲۴ و Smart PLS ۳ استفاده شد. یافته ها نشان داد که موانع برندسازی شهری از طریق ورزش شامل هفت بعد فرهنگی-اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، رسانه ای، زیرساخت های ورزشی، زیرساخت های شهری و مدیریتی بود. همچنین مقدار تی و سطح معناداری به ترتیب بیشتر از ۱.۹۶ و کمتر از ۰.۰۵ و مقدار بار عاملی استانداردشده برای تمامی سوالات پرسش نامه بیشتر از ۰.۴ به دست آمد. علاوه براین، نتایج آزمون دوجمله ای نشان داد که با احتمال ۹۵ درصد، هفت مولفه ی شناسایی شده می توانند به عنوان موانع برندسازی شهری از طریق ورزش محسوب شوند. بنابراین، با توجه به اهمیت و پتانسیل بالای برندسازی شهری از طریق ورزش در ارتقا و توسعه ی شهرها، مدیران و سیاست گذاران شهری می توانند با اتخاذ استراتژی های مناسب به منظور رفع موانع شناسایی شده در این پژوهش، موفقیت شهرها را تضمین کنند.

کلیدواژه ها:

بازاریابی شهری ، برندسازی شهری ، توسعه شهری ، صنعت ورزش