اثرگذاری سبک های فرزندپروری والدین بر مشارکت آموزشی دانش آموزان در مدرسه

این مقاله با هدف بررسی اثرگذاری سبک های فرزندپروری والدین بر مشارکت آموزشی دانش آموزان در مدرسه نگارش شده است. با توجه به اهمیت روزافزون نقش خانواده در فرآیند یادگیری و ارتقای کیفیت تحصیلی، این پژوهش به تحلیل رابطه میان شیوه های تربیتی والدین و میزان مشارکت دانش آموزان در فعالیت های آموزشی می پردازد. مشارکت تحصیلی که شامل جنبه های شناختی، رفتاری و عاطفی است، یکی از عوامل کلیدی در موفقیت تحصیلی دانش آموزان محسوب می شود و سبک فرزندپروری به عنوان یک متغیر تاثیرگذار در شکل دهی انگیزش، خودکارآمدی و نگرش تحصیلی آن ها مطرح است. این مطالعه از نوع تحلیلی-مروری است که با بهره گیری از منابع داخلی و بین المللی معتبر، چارچوب نظری و پیشینه پژوهش های مرتبط با سبک های فرزندپروری و مشارکت آموزشی را بررسی کرده است. یافته های تحلیل شده نشان می دهد که سبک فرزندپروری مقتدرانه بیشترین ارتباط مثبت را با مشارکت فعال و انگیزش درونی دانش آموزان دارد، در حالی که سبک های مستبدانه و بی تفاوت با کاهش مشارکت و افت تحصیلی همراه هستند. همچنین، نقش عوامل واسطه ای مانند عزت نفس، خودکارآمدی و تنظیم هیجانی در تقویت یا تضعیف این رابطه به وضوح مورد تاکید قرار گرفته است. نتیجه گیری این پژوهش بر ضرورت بازنگری در سیاست های آموزشی و تربیتی با رویکرد خانواده محور تاکید می کند و پیشنهاد می کند که برنامه های آموزشی و مشاوره ای ویژه والدین طراحی شود تا با ارتقای آگاهی آن ها نسبت به سبک های فرزندپروری، زمینه مشارکت بیشتر در فرایند یادگیری فراهم گردد. این رویکرد می تواند به بهبود کیفیت آموزش، افزایش تعامل بین خانه و مدرسه و کاهش مشکلات افت تحصیلی کمک شایانی نماید.

کلیدواژه ها:

سبک فرزندپروری ، مشارکت تحصیلی ، والدین ، انگیزش آموزشی ، خودکارآمدی