بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر افزایش انگیزه تحصیلی دانش آموزان

هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر افزایش انگیزه تحصیلی دانش آموزان است. در عصر حاضر که آموزش و پرورش با چالش های متعددی روبرو است، استفاده از روش های نوین تدریس که دانش آموز را در مرکز فرآیند یادگیری قرار می دهد، ضروری به نظر می رسد. این مطالعه با استفاده از روش نیمه تجربی و با مشارکت ۱۲۰ دانش آموز پایه دوم متوسطه در شهر ارومیه انجام شده است. نمونه گیری به صورت تصادفی خوشه ای انجام شد و شرکت کنندگان به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. در گروه آزمایش از روش های تدریس فعال شامل یادگیری مشارکتی، بحث گروهی، ایفای نقش، و پروژه محور استفاده شد، در حالی که گروه کنترل با روش های سنتی تدریس دریافت کردند. ابزارهای جمع آوری اطلاعات شامل پرسشنامه انگیزه تحصیلی هارتر، مقیاس خودکارآمدی تحصیلی، و مصاحبه نیمه ساختاریافته بود. یافته های پژوهش نشان داد که استفاده از روش های تدریس فعال تاثیر معناداری بر افزایش انگیزه تحصیلی دانش آموزان دارد (p<۰.۰۱). همچنین، نتایج نشان داد که روش های تدریس فعال نه تنها انگیزه درونی دانش آموزان را افزایش می دهد، بلکه بر خودکارآمدی تحصیلی، مشارکت کلاسی، و نگرش نسبت به یادگیری نیز تاثیر مثبت می گذارد. این یافته ها پیامدهای مهمی برای معلمان، مدیران مدارس، و سیاست گذاران آموزشی دارد و نشان می دهد که بازنگری در روش های تدریس و حرکت به سمت رویکردهای دانش آموز محور می تواند کیفیت آموزش را به طور قابل توجهی بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس فعال ، انگیزه تحصیلی ، یادگیری مشارکتی ، خودکارآمدی تحصیلی ، آموزش دانش آموز محور