نقش بازی درمانی در ارتقای مهارت های اجتماعی کودکان دوره ابتدایی

بازی یکی از اصلی ترین ابزارهای رشد و یادگیری در دوران کودکی است و از دیرباز به عنوان وسیله ای طبیعی برای بیان احساسات، نیازها و ارتباطات کودک شناخته شده است. در این میان، بازی درمانی به عنوان رویکردی علمی و هدفمند در حوزه روان شناسی کودک، نقش مهمی در ارتقای مهارت های فردی و اجتماعی ایفا می کند. این روش با استفاده از تکنیک های بازی ساختاریافته، شرایطی را فراهم می آورد که کودکان بتوانند در محیطی ایمن و بدون قضاوت، احساسات و افکار خود را ابراز کرده، الگوهای رفتاری سالم را تمرین کرده و مهارت های اجتماعی نظیر همکاری، همدلی، رعایت نوبت و حل تعارض را بیاموزند . هدف از این مقاله، بررسی اثرات بازی درمانی بر رشد مهارت های اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی است. برای این منظور، ضمن مروری بر مفاهیم بنیادین بازی درمانی و نظریه های روان شناسی رشد، به تحلیل کارکردهای آموزشی و تربیتی این روش پرداخته شده است. یافته ها و شواهد پژوهشی نشان می دهند که استفاده از بازی درمانی در محیط مدرسه، به ویژه در قالب فعالیت های گروهی، می تواند تاثیر چشمگیری در بهبود تعاملات اجتماعی، کاهش رفتارهای پرخاشگرانه و تقویت احساس مسئولیت و مشارکت در کودکان داشته باشد. در پایان نیز پیشنهاداتی برای کاربرد موثر بازی درمانی در فضای آموزشی، به ویژه برای معلمان دوره ابتدایی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، مهارت های اجتماعی ، دوره ابتدایی ، رشد کودک ، یادگیری اجتماعی