نقش میانجی انگیزش شغلی در رابطه آموزش الکترونیک،رهبری الکترونیک و تعادل کار و زندگی بر عملکرد شغلی کارکنان مطالعه موردی( یک واحد نظامی)

این پژوهش باهدف، بررسی نقش میانجی انگیزش شغلی در رابطه آموزش الکترونیک،رهبری الکترونیک و تعادل کار و زندگی بر عملکرد شغلی کارکنان در یک واحد نظامی انجام شده است. روش پژوهش ازلحاظ هدف کاربردی و ازلحاظ نحوه جمع آوری داده ها به صورت توصیفی _ همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه فرماندهان و کارکنان یک واحد نظامی بودند و حجم نمونه با روش نمونه گیری تصادفی ساده از جامعه محدود، نمونه ای با حجم ۱۸۴نفری انتخاب گردید. ابزار اندازه گیری این پژوهش پرسشنامه های رهبری الکترونیک(الفهید،۲۰۱۹)، آموزش الکترونیک(کامی،۲۰۱۶)، تعادل کار-زندگی(اکتن و ابرن،۲۰۱۳)، انگیزش شغلی(رایت،۲۰۱۰) و عملکرد شغلی(حیدر،۲۰۱۸) به عنوان ابزار اندازه گیری در این پژوهش استفاده گردید بود که روایی محتوا با نظر صاحب نظران و روایی سازه با تکنیک تحلیل عاملی تائیدی مورد تایید قرار گرفت؛ از آلفای کرونباخ جهت سنجش پایایی پرسشنامه ها استفاده گردید. همچنین جهت تجزیه وتحلیل داده ها از تکنیک معادلات ساختاری با بهره گیری از نرم افزار Smart PLS استفاده گردید.یافته های پژوهش نشان داد که آموزش الکترونیک بر عملکرد شغلی و انگیزش شغلی کارکنان تاثیر دارد. همچنین تعادل کار و زندگی بر عملکرد شغلی و انگیزش شغلی کارکنان تاثیر دارد و تاثیر انگیزش بر عمکلرد شغلی نیز مورد تایید قرار گرفت. نقش میانجی انگیزش شغلی در تاثیر آموزش الکترونیک، رهبری الکترونیک و تعادل کار و زندگی بر عملکرد شغلی کارکنان نیز تایید گردید، اما رهبری الکترونیک بر عملکرد شغلی و انگیزش شغلی کارکنان تاثیر نداشت.

کلیدواژه ها:

آموزش الکترونیک ، رهبری الکترونیک ، تعادل کار و زندگی ، عملکرد شغلی کارکنان ، انگیزش شغلی