روابط ساختاری اضطراب اجتماعی و روابط ابژه با واسطه آلکسی تایمیا در بیماران مبتلا به آسم

هدف: این پژوهش به بررسی روابط ساختاری اضطراب اجتماعی و روابط ابژه با واسطه آلکسی تایمیا در بیماران مبتلا به آسم می پردازد. هدف اصلی تحقیق مدل سازی این روابط و تحلیل نقش میانجی آلکسی تایمیا در این فرآیند است روش: این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود و داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه بیماران مبتلا به آسم در شهر تهران بودند که در بیمارستان های شهر تهران در سال ۱۴۰۲ بستری بوده اند. تعداد افراد نمونه بر اساس دیدگاه کلاین انتخاب شد و تعداد ۲۸۴ نفر برای تکمیل پرسشنامه های تحقیق با روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند.. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس اضطراب اجتماعی (SPIN)، پرسشنامه آلکسی تایمیا (TAS-۲۰)، و پرسشنامه روابط ابژه (BORRTI) بودند. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار Smart-PLS انجام شد.نتایج: یافته ها نشان داد که اضطراب اجتماعی به طور معناداری با کاهش کیفیت روابط ابژه در بیماران مبتلا به آسم ارتباط دارد. همچنین، آلکسی تایمیا به عنوان یک متغیر واسطه، نقش معناداری در تقویت رابطه بین اضطراب اجتماعی و کاهش کیفیت روابط ابژه ایفا کرد. این روابط تاثیر مستقیمی بر تشدید علائم آسم داشتند.بحث و نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد که کاهش آلکسی تایمیا و بهبود کیفیت روابط ابژه می تواند به کاهش اضطراب اجتماعی و در نتیجه بهبود وضعیت جسمی بیماران مبتلا به آسم منجر شود. این پژوهش بر اهمیت مداخلات روان شناختی، از جمله درمان های متمرکز بر بهبود آلکسی تایمیا و تقویت روابط ابژه، در بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به آسم تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

اضطراب اجتماعی ، آلکسی تایمیا ، روابط ابژه ، آسم ، مدل سازی معادلات ساختاری.