تاثیر تکنیک آرام سازی پیشرونده عضالنی بر کیفیت خواب پرستاران شاغل در بخش اورژانس بیمارستان امام خمینی سراب ۱۴۰۳

مقدمه: پرستاری از حرفه هایی است که شرایط کار بر سبک زندگی آن ها تاثیرگذار است و آن ها را در معرض خطر کم خوابی و عوارض ناشی از کم خوابی از قبیل، کاهش تمرکز، خستگی، آژیتاسیون قرار می دهد. لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر تکنیک آرام سازی پیشرونده عضالنی بر کیفیت خواب پرستاران شاغل در بخش اورژانس بیمارستان امام خمینی سراب سال ۱۴۰۳ انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش پس آزمون با یک گروه کنترل است که با مشارکت ۶۰ نفر از پرستاران بخش اورژانس انجام گرفت. نمونه ها با روش در دسترس انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه کنترل و آزمون (هر گروه ۳۰ پرستار) تقسیم شدند. ابزار کار شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک و نیز برای بررسی کیفیت خواب، پرسشنامه کیفیت خواب پیتزبورگ بود. آموزش های مربوط به تکنیک های آرام سازی به روش جاکوبسون (تکنیک آرام سازی پیشرونده عضالنی جاکوبسان) به گروه کنترل آموزش داده شد. دخله آموزشی برای گروه مداخله صورت گرفت و مجددا بعد از ۴۵ روز هر دو گروه برای تکمیل پرسشنامه ها مورد پیگیری قرار گرفتند. از نرم افزار SPSS و آزمون های تی مستقل و مک نمار جهت تجزیه و تحلیل استفاده شد. یافته ها نشان داد که اکثریت پرستاران دچار اختلال در شروع خواب بوده و طول مدت خواب شبانه آنان کوتاه می باشد. نتایج این مطالعه حاکی از اختلاف معنی دار بین میانگین نمره وضعیت خواب بعد از مداخله آموزشی بود (P≤۰.۰۵) که نسبت به گروه کنترل به طور معناداری بهبود یافته بود (P≤۰.۰۵). نتیجه گیری: با توجه به نتایج حاصل از پژوهش ما، و تاثیر مثبت آموزش تکنیک های آرام سازی بر روی بهبود خواب، پرستاران می توانند از این تکنیک ها بهره مند شوند. لذا پیشنهاد می شود عوامل موثر بر کیفیت خواب پرستاران و موارد ایجاد کننده خستگی با توجه به نوع بخش و سیستم ها و شیوه های مدیریتی مختلف مورد بررسی قرار گیرد و در جهت ارتقا و حفظ آن در وضعیت مناسب و ایده آل و بالطبع بهبود کیفیت زندگی آنان راهکارهای مناسب دیگری نیز به مجموعه این مداخلات افزوده گردد.

کلیدواژه ها:

تکنیک آرام سازی پیشرونده عضالنی ، کیفیت خواب ، پرستاران