رویکرد دیوان عدالت اداری در خصوص تخلفات اداری

تخلف اداری را در معنا و مفهوم عام می توان، نقض، سرپیچی و یا تخطی از قوانین و مقررات تعریف کرد که البته در برخی از مصادیق مانند افترا و اختلاس شامل عنوان جرم نیز می شود ولی تخلف اداری در معنای خاص مربوط به نقض مقررات اداری و اعمال خلاف مقام و وظایف حرفه ای هر فرد است. دیوان عدالت اداری به عنوان عالی ترین مرجع رسیدگی به تظلمات اداری، در نظام حقوقی ایران نقشی بنیادین در نظارت بر تخلفات اداری دارد. این دیوان نه تنها مرجع شکایت از تصمیمات و آراء هیات های رسیدگی به تخلفات اداری است، بلکه با آراء وحدت رویه و رویه قضایی خود، معیارهایی برای تمییز تخلفات اداری و حدود اختیارات دستگاه های اداری ایجاد کرده است. با توجه به اصول دادرسی عادلانه، اصل تناسب مجازات با تخلف، و حق دفاع متهم، دیوان عدالت اداری در رسیدگی های خود به موازین آیین دادرسی اداری و رعایت حقوق اشخاص توجه خاص دارد. در این مقاله با رویکرد توصیفی - تحلیلی ، ضمن بررسی مبانی حقوقی صلاحیت دیوان عدالت اداری در این حوزه، رویه های قضایی شاخص آن در برخورد با آرای هیات های رسیدگی به تخلفات اداری تبیین می گردد. همچنین تلاش شده با استناد به قوانین موجود، نظریات حقوقدانان، و آرای دیوان، ساختار منطقی و ضوابط حقوقی مربوط به رسیدگی قضایی به تخلفات اداری تبیین گردد.

کلیدواژه ها:

دیوان عدالت اداری ، تخلفات اداری ، هیات رسیدگی ، اصل دادرسی منصفانه ، حقوق اداری ، صلاحیت نظارتی