چالش های مربیان پرورشی در مدارس مناطق محروم

مربیان پرورشی مدارس در مناطق محروم کشور، با چالش های متعددی روبه رو هستند که انجام وظایف تربیتی و فرهنگی را برای آن ها دشوار می سازد. شرایط خاص اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی این مناطق زمینه ساز عوامل متعددی از جمله کمبود منابع مالی، نبود امکانات مناسب برای فعالیت های فرهنگی و هنری، ضعف زیرساخت ها، کمبود نیروی انسانی متخصص و ارتباط ناکافی با خانواده ها می شود که همه این موارد، تحقق اهداف تربیتی را با مانع مواجه می کند. این معاونان به دلیل محدودیت های بودجه ای اغلب قادر به برگزاری برنامه های متنوع فرهنگی، مذهبی، هنری و ورزشی نیستند و تجهیزات لازم را برای ارائه مشاوره و حمایت روانی به دانش آموزان در اختیار ندارند. همچنین، بسیاری از خانواده های دانش آموزان، به دلیل مشکلات اقتصادی و معیشتی، انگیزه و مشارکت چندانی در برنامه های پرورشی مدرسه ندارند و این امر باعث کاهش اثربخشی طرح های فرهنگی می گردد.در این میان، دانش آموزان محروم با مشکلات جدی تری از قبیل آسیب های اجتماعی، نبود امید به آینده، ترک تحصیل، پدیده کودک کار و حتی تعارضات فرهنگی روبرو هستند و مربیان پرورشی علاوه بر وظایف تربیتی باید با مسائل پیچیده روان شناختی و اجتماعی مقابله نمایند. کمبود مربیان پرورشی مجرب و عدم توجه کافی مدیران و مسئولان آموزشی به اهمیت نقش مربی پرورشی، فشار شغلی و مسئولیت های متعدد این قشر را افزایش می دهد. از سوی دیگر، نبود آموزش های تخصصی کافی و به روزرسانی دانش حرفه ای برای این کارکنان، باعث افت کیفیت عملکرد و ناتوانی در مواجهه با مسائل نوظهور تربیتی شده است.با توجه به تاکید اسناد بالادستی نظیر سند تحول بنیادین آموزش و پرورش بر عدالت تربیتی و فرهنگی، رفع این چالش ها نیازمند رویکردی کل نگر است که شامل تامین منابع مالی پایدار، ایجاد تعامل موثر با نهادهای حمایتی، توانمندسازی مربیان پرورشی از طریق آموزش های تخصصی و تغییر نگرش جامعه محلی نسبت به اهمیت فعالیت های پرورشی باشد. در نهایت، مربیان پرورشی به عنوان رکن اساسی پویایی فرهنگی مدارس مناطق محروم، چنانچه از حمایت و فرصت های لازم برخوردار شوند، می توانند سهم مهمی در کاهش آسیب های اجتماعی و تحقق تربیت مطلوب دانش آموزان ایفا کنند.

کلیدواژه ها:

معاون ، پرورشی ، مناطق محروم ، مدرسه ، چالش