مکانیسم حذف زیستی آرسنیک به کمک باکتری ها

از مهم ترین تهدیدکننده های سلامت انسان آلودگی محیط زیست به فلزات سنگین می باشد. فلزات سنگین از قبیل آرسنیک، سرب، کادمیوم، مس، روی و نیکل حتی در مقادیر کم برای موجودات زنده سمی هستند. آرسنیک از فلزات سنگین به شدت سمی سرطان زا می باشد. استفاده طولانی مدت از آب حاوی آرسنیک باعث آرسنیکوزیس می شود. میزان زیاد آرسنیک علاوه بر سرطان زایی، آسیب های پوستی، تغییر رنگ و لکه های روی دست و پا، می تواند بر ریه ها و کلیه ها نیز تاثیر منفی دارد. از پیامدهای تماس با آرسنیک میتوان به فشار خون بالا، کمبود انسولین و نازایی اشاره کرد. تا کنون روش های متعددی برای پاک سازی آرسنیک از محیط به کار گرفته شده، اما حذف زیست با استفاده از زیست توده باکتری ها، جلبک ها، قارچ ها و مخمرها یکی از سازگارترین و موثرترین راه های حذف این فلز خطرناک از محیط می باشد در چند دهه اخیر به یکی از مهمترین گزینه های پاکسازی محیط تبدیل شده است. حذف زیستی فلزات توسط باکتری ها یک روش کارآمد، مقرون به صرفه و مفید برای سم زدایی فلزات بویژه آرسنیک است. باکتری ها می توانند از فلزات سنگین به عنوان منبع انرژی استفاده کنند، یا با احیا، اکسیداسیون و متیلاسیون آنها را به اشکال کمتر سمی تبدیل کنند. در مطالعه حاضر، مکانیسم مقاومت به آرسنیک و حذف زیستی توسط باکتری ها بررسی شده است.

کلیدواژه ها:

حذف زیستی ، آرسنیک ، باکتری ، مکانیسم مقاومت