بررسی نقوش گچبری محراب مسجد ملک کرمان در دوره سلجوقیان و کاربرد آن در طراحی روسری

هنر اسلامی، هنری درون گرا و برخاسته از تفکر و اندیشه های عارفانه است که در قالب فعالیت های هنری بروز یافته و دارای ویژگی هایی چون سادگی، بومی بودن و هماهنگی با شرایط اجتماعی زمان خود می باشد. در این میان، محراب به عنوان یکی از عناصر ارزشمند معماری مذهبی، همواره کانون توجه هنرمندان بوده و با عناصر تزئینی متنوعی مانند گچبری، آجرکاری، حجاری و کاشیکاری آراسته شده است.در طبقه دوم مسجد ملک کرمان، چهار محراب مربوط به نیمه دوم قرن پنجم هجری وجود داشته که بقایایی از سه محراب گچبری آن باقی مانده است. این محراب ها از نظر اندازه و ابعاد تقریبا یکسان هستند. با توجه به منع شرعی تصویرسازی در اسلام، هنرمندان ایرانی از نقوش انتزاعی و قراردادی برای تزئین فضاهای مذهبی استفاده کرده اند.اوج هنر گچبری و تزئین محراب در دوره سلجوقیان نمایان شده که به عنوان نقطه عطفی در تاریخ معماری اسلامی ایران محسوب می شود. این مقاله با هدف بررسی نقوش گچبری محراب های مسجد ملک کرمان در دوره سلجوقی و کاربرد آن ها در طراحی روسری تدوین شده است.

کلیدواژه ها:

گچبری ، سلجوقیان ، محراب ، مسجد ملک