کاربرد فناوری های آموزشی در ارتقای اثربخشی درس حکمت و معارف اسلامی

در عصر دیجیتال امروزی، فناوری های آموزشی فرصت های نوینی برای بهبود فرآیند یاددهی و یادگیری در درس حکمت و معارف اسلامی فراهم کرده اند. این مقاله با هدف تحلیل کاربرد فناوری های آموزشی در ارتقای اثربخشی معنوی-علمی این درس طراحی شده و با رویکرد تحلیلی، آخرین تحقیقات علمی میان رشته ای و پژوهش های جدید را بررسی می کند. ابتدا، به مرور ادبیات موضوعی پرداخته ایم که شامل مطالعه سیستماتیک استفاده از پلتفرم های آموزش الکترونیکی، موبایل، فضای ابری و واقعیت افزوده در آموزش دینی است. پژوهش ها نشان می دهند که بهره گیری از e‑learning و پلتفرم های ابری، مانند مطالعات در اندونزی و امارات متحده عربی، به افزایش انگیزش دانش آموزان، مشارکت فعال، و درک عمیق مفاهیم فلسفی منجر شده اند . همچنین استفاده از تلفن همراه و محتوای چندرسانه ای در نیجریه و مالزی برای درس های دینی تاثیر قابل توجهی بر ارتقای تعامل و فهم معنایی دانش آموزان داشته است. افزون بر این، فناوری واقعیت افزوده و ابزارهای ترکیبی مانند Prezi و Edmodo سبب غنی سازی تجربه آموزشی و تقویت تفکر انتقادی و خلاقیت در دانش آموزان شده اند. در بخش تحلیل، این مقاله به بررسی چالش های پیاده سازی فناوری های آموزشی در زمینه درس معارف اسلامی می پردازد، از جمله ضعف زیرساخت، نیاز به آموزش ویژه معلمان و ضرورت انطباق محتوا با ارزش های دینی. یافته ها نشان می دهند که انتخاب هوشمندانه ابزارها همراه با پشتیبانی مداوم از آموزگاران و توجه به حساسیت های فرهنگی، کلید موفقیت این فرایند است. مقاله نتیجه گیری می کند که با رویکردی انتقادی و تحلیلی، فناوری های آموزشی می توانند منجر به یادگیری معنادار، تقویت مبانی گفتمان دینی و تربیت نسل متفکر در درس حکمت و معارف اسلامی شوند.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، یادگیری تعاملی ، حکمت اسلامی ، آموزش الکترونیکی ، واقعیت افزوده