تاثیر برنامه های آموزش محور بر بهبود روابط بین دانش آموزان و معلمان

هدف این مقاله مروری، بررسی تاثیر برنامه های آموزش محور بر بهبود روابط بین دانش آموزان و معلمان است. در سال های اخیر، تغییرات ساختاری در نظام های آموزشی، لزوم تمرکز بر بهبود روابط انسانی در محیط های آموزشی را بیش از پیش نمایان ساخته است. پژوهش حاضر با استفاده از رویکرد مروری نظام مند و با تمرکز بر منابع فارسی منتشرشده از سال ۱۳۷۲ تا ۱۴۰۳، به تحلیل مطالعات انجام شده در این حوزه می پردازد. منابع اطلاعاتی از پایگاه های معتبر علمی نظیر «سیویلیکا»، «مگ ایران»، «نورمگز» و همچنین کتب تخصصی حوزه علوم تربیتی و روان شناسی آموزشی گردآوری شده اند.نتایج حاصل از تحلیل منابع نشان می دهد که برنامه های آموزش محور، به ویژه آن هایی که بر مهارت های ارتباطی، یادگیری ترکیبی، آموزش های مبتنی بر فناوری، و راهبردهای سازنده گرایانه تاکید دارند، تاثیر مثبتی بر بهبود کیفیت روابط بین دانش آموزان و معلمان دارند. این برنامه ها باعث افزایش درک متقابل، کاهش تعارض های کلاسی، ارتقاء همدلی، و ایجاد محیط های آموزشی تعاملی تر شده اند. یافته ها حاکی از آن است که آموزش مهارت های ارتباطی، بهره گیری از فناوری های نوین آموزشی (مانند یادگیری ترکیبی و آموزش دیجیتال)، و نقش مشاوران مدرسه، عوامل کلیدی در ارتقای تعامل مثبت میان معلمان و دانش آموزان هستند.همچنین، چارچوب های نظری مانند سازنده گرایی، ارتباط گرایی، و شناخت گرایی نقش موثری در طراحی و اجرای این برنامه ها ایفا کرده اند. بر اساس نتایج، اجرای چنین برنامه هایی در محیط های آموزشی مستلزم آموزش معلمان، به کارگیری ابزارهای فناوری، و حمایت ساختاری از سوی نهادهای آموزشی است. در پایان، پیشنهاد می شود که سیاست گذاران آموزشی با توجه به شواهد پژوهشی، رویکردهای آموزش محور را به عنوان بخشی اساسی از برنامه های توسعه حرفه ای معلمان در نظر بگیرند تا کیفیت روابط انسانی در مدرسه بهبود یابد و بستری سالم و انگیزشی برای یادگیری فراهم شود.

کلیدواژه ها:

برنامه های آموزش محور ، روابط معلم و دانش آموز ، مهارت های ارتباطی ، یادگیری ترکیبی ، فناوری آموزشی ، سازنده گرایی ، مشاور مدرسه.