سیستم های رهایش دارو در درمان بیماری دیابت نوع ۲

دیابت شیرین (Diabetes Mellitus) یک بیماری متابولیک غیرقابل درمان است که با تغییر در هموستاز سطح قند خون مشخص می شود. تزریق زیرجلدی انسولین اولین خط درمان این بیماری است. با این حال، این روش به دلیل ایجاد درد، ناراحتی، و خطر عفونت محلی، با محدودیت هایی در پذیرش بیماران همراه است. نانوذرات به عنوان حامل های انسولین پیشنهاد شده اند تا امکان تجویز این پپتید از مسیرهای راحت تر و بدون نیاز به تزریق، مانند مسیرهای خوراکی یا بینی، فراهم شود.نانوذرات ذراتی در مقیاس نانومتری هستند که می توانند از مواد مختلفی (مانند پلی ساکاریدها، پلیمرهای سنتزی، و لیپیدها) تهیه شوند. این ذرات معمولا برای بهبود پایداری فیزیکوشیمیایی دارو و افزایش فراهمی زیستی آن استفاده می شوند.این مقاله مروری به بررسی استفاده از انواع مختلف نانوذرات (مانند نانوذرات پلیمری و لیپیدی، لیپوزوم ها، دندریمرها، نیوزوم ها، میسل ها، نانوامولسیون ها و همچنین نانوسوسپانسیون های دارویی) برای بهبود انتقال داروهای خوراکی پایین آورنده قند خون در مقایسه با درمان های مرسوم و مروری بر پیشرفت های پژوهشی، روندهای توسعه درمان دارویی و کاربرد سیستم های انتقال دارو در درمان دیابت ملیتوس ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

دیابت ملیتوس ، انسولین ، سیستم های انتقال دارو ، نانو ذرات ، سیستم های هوشمند