اثربخشی آموزش حل مسئله بر جهت گیری زندگی و درماندگی آموخته شده زنان متاهل خشونت دیده خانگی شهرستان بهشهر

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش حل مسئله بر جهت گیری زندگی و درماندگی آموخته شده در زنان متاهل خشونت دیده خانگی شهرستان بهشهر انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان متاهل خشونت دیده خانگی مراجعه کننده به مراکز بهزیستی شهرستان بهشهر در سال ۱۴۰۳ بود. ۳۰ زوج به عنوان نمونه به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) گمارش شدند. سپس آزمودنی های گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای آموزش حل مسئله را دریافت کردند. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه های جهت گیری زندگی (شییر و کارور، ۱۹۹۴) و درماندگی آموخته شده (کوینلس و نیلسون، ۱۹۸۸) در دو مرحله قبل و بعد از آموزش در هر دو گروه (آزمایش و کنترل) استفاده شد. در پایان یافته های به دست آمده از آزمون تحلیل کواریانس نشان داد آموزش حل مسئله موجب بهبود خوش بینی در جهت گیری زندگی، افزایش عاطفه مثبت و کاهش درماندگی آموخته شده در گروه آزمایش شده است (۰۵/۰=p). با توجه به یافته های پژوهش حاضر، در حوزه درمان و مشاوره زنان متاهل خشونت دیده خانگی، آموزش حل مسئله در جهت سازگاری زنان متاهل خشونت دیده خانگی و حل تعارضات آن ها؛ بسیار کارآمد و نویدبخش به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

حل مسئله ، جهت گیری زندگی ، درماندگی آموخته شده ، زنان متاهل خشونت دیده خانگی