الگوهای یاد گیری در تعلیم و تربیت با تاکید بر یادگیری از طریق شرطی شدن

تحقیق حاضر به روش توصیفی – تحلیلی و با بررسی منابع کتابخانه ای به بررسی الگوهای یادگیری در تعلیم و تربیت با تاکید بر یادگیری از طریق شرطی شدن پرداخته است. الگو معمولا به نمونه کوچکی از یک شیء بزرگ یا به مجموعه ای محدود از اشیای بیشمار گفته می شود که ویژگی های مهم و اصلی آن شیء بزرگ یا اشیاء را داشته باشد. الگوی تدریس چارچوب ویژه ای است از عناصر و عوامل مذکور که می تواند معلم را در اتخاذ روش های مناسب تدریس کمک کند و با داشتن الگوی تدریس جریان تدریس را در کلاس با موفقیت به پایان برساند. یادگیری از طریق شرطی شدن به فرایندی گفته می شود که در آن، یک فرد یا حیوان یاد می گیرد که بین یک محرک و پاسخ، ارتباط برقرار کند. این نوع یادگیری، از دو نوع اصلی تشکیل شده است: شرطی شدن کلاسیک و شرطی شدن فعال. شرطی شدن کلاسیک این نوع شرطی شدن، که توسط ایوان پاولف کشف شد، شامل یادگیری یک پاسخ به یک محرک جدید است. این یادگیری از طریق تداعی یک محرک خنثی با یک محرک غیرشرطی که به طور طبیعی یک پاسخ را برانگیخته می کند صورت می گیرد. یادگیری حاصل از شرطی شدن فعال یکی دیگر از انواع یادگیری بنیانی و اساسی است که در تغییر فن آوری رفتار کاربردی وسیع دارد. در این نوع یادگیری، برخلاف شرطی شدن کلاسیک، رفتارهای فعال محصول محرک های فیزیولوژیک نیستند، بلکه نتیجه متغیرهای قطعی در رفتارهای موجود زنده هستند که به وسیله تقویت کننده خاصی قوت می گیرند؛ یعنی موجود بدون اینکه به وسیله محرک شناخته شده ای تحریک شود، در محیط فعالیت می کند. فعالیت موردنظر توسط تقویت کننده ای تقویت می شود و بر اثر تقویت، وسعت و احتمال وقوع آن افزایش می یابد. در واقع، تقویت کننده ها هستند که موجب تاثیر، تغییر و تثبیت رفتار می شوند.

کلیدواژه ها:

الگوهای یاد گیری ، تعلیم و تربیت ، یادگیری از طریق شرطی شدن