حکمرانی تربیتی در نهج البلاغه؛ تبیینی از مبانی و راهبردها

حکمرانی تربیتی از مفاهیم بنیادین در حکمت سیاسی امام علی(ع) است که در نهج البلاغه به عنوان یکی از جامع ترین متون اسلامی، با زبانی دقیق و عمیق مورد توجه قرار گرفته است. این مقاله تلاش دارد با رویکرد تحلیلی و تفسیری، ابعاد و مولفه های حکمرانی تربیتی را در نهج البلاغه بازشناسی و بررسی نماید. حکمرانی تربیتی در این متن، فراتر از صرف مدیریت سیاسی و اداری است و بر نقش تربیتی و اخلاقی حاکم در پرورش انسان های صالح، ایجاد عدالت اجتماعی، ارتقای مشارکت سیاسی و ترویج تقوا و زهد در بین کارگزاران و جامعه تاکید دارد. یافته های مقاله نشان می دهد که امام علی(ع) حکومت را امانتی الهی و مسئولیتی بزرگ می داند که با عدالت و اخلاق قابل تحقق است و به واسطه آن، زمینه رشد و تعالی فردی و جمعی فراهم می شود. همچنین، توصیه های امام به کارگزاران و حاکمان بیانگر نگرش تربیتی به سیاست و حکمرانی است که می تواند الگوی موثری برای نظام های حکومتی معاصر باشد. این مقاله با بهره گیری از متون نهج البلاغه و پژوهش های علمی جدید، تلاش کرده است تا ابعاد این حکمرانی را در قالب یک چارچوب مفهومی منسجم تبیین کند.

کلیدواژه ها:

حکمرانی تربیتی ، نهج البلاغه ، عدالت اجتماعی ، مشارکت سیاسی ، تقوا ، زهد ، امام علی(ع) ، اخلاق حکومتی ، تربیت سیاسی