تحلیل استعاره های رایج پیرامون تنوع زبانی در اذهان کنشگران اجتماعی

پژوهش حاضر بر اساس رویکرد استعاره ای باتیستلا و رویکرد سه لایه ای رویز به بازنمایی استعاره های رایجی می پردازد که در ارتباط با تنوع زبانی در اذهان کنشگران اجتماعی شکل گرفته است تا از این راه استعاره های غالب و برجسته تر را در ذهن این کنشگران مشخص نماید. داده های پژوهش به صورت هدفمند برگرفته از متون مطبوعاتی ایران است که در بازه زمانی پهلوی دوم تا عصر کنونی پیرامون مسئله تنوع زبان ها و تک زبانگی در این مطبوعات انتشار یافته است. پژوهش حاضر از نوع توصیفی- تحلیلی و گردآوری داده ها به صورت کتابخانه ای انجام شده است. در تحلیل داده ها به صورت کیفی و کمی مشخص شد که استعاره «زبان همچو ملت» بیشترین درصد را به خود اختصاص داده است. چنین بسامد بالایی حاکی از آن است که کنشگران اجتماعی بدون این که تنوع زبانی و جوامع چندزبانه کشورهای دنیا را در نظر بگیرند، فرض شان بر این است که «زبان و ملت» رابطه دوسویه با هم دارند و با این استدلال که ناشی از استعاره «زبان همچو ملت» است، چنین تصور می کنند که تنها یک زبانگی سبب انسجام و اتحاد گویشوران در یک ملت می شود و تنوع زبانی منجر به تجزیه و ازهم گسیختگی ملت می شود.

کلیدواژه ها:

استعاره ، تنوع زبانی ، الگوی رویز ، کنشگران اجتماعی ، تک زبانگی