تحلیل تاثیر آموزش مبتنی بر «پاسخ دهی هیجانی معلم» بر رشد خودتنظیمی هیجانی در دانش آموزان کم سن پایه اول ابتدایی

این پژوهش به بررسی دقیق و همه جانبه تاثیر آموزش مبتنی بر پاسخ دهی هیجانی معلم بر ارتقاء خودتنظیمی هیجانی در دانش آموزان کم سن پایه اول ابتدایی می پردازد. در دوران کودکی، توانایی درک، بیان و تنظیم هیجانات، سنگ بنای رشد اجتماعی و شناختی سالم است. دانش آموزان در سنین پایین اغلب در مواجهه با هیجانات شدید، چه مثبت و چه منفی، دچار چالش می شوند و اینجاست که نقش حمایت گر و هدایت کننده معلم به عنوان یک الگوی هیجانی، حیاتی و انکارناپذیر می گردد. معلمانی که با حساسیت هیجانی بالا و با پاسخ دهی همدلانه به ابراز هیجانات دانش آموزان واکنش نشان می دهند، فضایی امن و پذیرا برای یادگیری و کاوش هیجانی فراهم می آورند. این رویکرد آموزشی نه تنها به دانش آموزان کمک می کند تا هیجانات خود را شناسایی و نامگذاری کنند، بلکه با فراهم آوردن فرصت هایی برای ابراز سالم هیجان و پردازش تجربیات هیجانی، به تدریج مهارت های خودتنظیمی هیجانی را در آنان تقویت می کند. هدف اصلی این مطالعه، آشکار ساختن مکانیسم هایی است که از طریق آن ها تعاملات هیجانی معنادار بین معلم و دانش آموز، به شکل گیری الگوهای رفتاری و شناختی منجر به خودتنظیمی هیجانی موثرتر می انجامد. این پژوهش از یک سو به ابعاد نظری پاسخ دهی هیجانی معلم و خودتنظیمی هیجانی در کودکان می پردازد و از سوی دیگر، با ارزیابی اثرات یک برنامه آموزشی مبتنی بر این اصل، راهکارهای عملی برای مربیان و سیاست گذاران آموزشی ارائه می دهد تا از طریق پرورش محیط های آموزشی غنی از لحاظ هیجانی، به رشد جامع دانش آموزان کمک کنند.

کلیدواژه ها:

پاسخ دهی هیجانی معلم ، خودتنظیمی هیجانی ، دانش آموزان کم سن ، پایه اول ابتدایی