تاثیر آموزش دوخت سنتی و مدرن بر نگرش هنرجویان طراحی و دوخت به صنایع دستی ایرانی

این پژوهش با هدف بررسی و تحلیل تاثیر آموزش دوخت سنتی و مدرن بر نگرش هنرجویان طراحی و دوخت نسبت به صنایع دستی ایرانی انجام شده است. صنایع دستی به عنوان یکی از مهم ترین جلوه های هویت فرهنگی و هنری ایران، در معرض فراموشی و زوال قرار دارد و یکی از عوامل موثر در احیاء یا تضعیف آن، نوع آموزش ارائه شده به نسل جوان است. در این تحقیق، تلاش شد تا با نگاهی تحلیلی، تاثیر دو رویکرد آموزشی متفاوت یعنی آموزش سنتی مبتنی بر انتقال تجربی و میراث فرهنگی، و آموزش مدرن متکی بر فناوری و بازارگرایی، بر نگرش هنرجویان بررسی شود. یافته ها نشان داد که آموزش سنتی با تاکید بر عناصر هویتی، تاریخی و روایت محور، نقش موثری در تقویت نگرش شناختی، عاطفی و رفتاری هنرجویان نسبت به ارزش های بومی صنایع دستی دارد. در مقابل، آموزش مدرن ضمن تسهیل نوآوری و خلاقیت، در بسیاری موارد موجب فاصله گرفتن از اصالت های فرهنگی شده است. در مواردی که آموزش به صورت تلفیقی و هدفمند اجرا شده، نگرشی متعادل میان سنت و مدرنیته در هنرجویان شکل گرفته است. نتایج پژوهش بر ضرورت تدوین مدل های تلفیقی، تقویت آموزش های بینارشته ای، بهره گیری از استادکاران سنتی، و بومی سازی محتوای درسی تاکید دارد. این نتایج می تواند به سیاست گذاران آموزشی، طراحان برنامه درسی و مدرسان رشته های طراحی لباس و دوخت در جهت ارتقاء جایگاه صنایع دستی در آموزش رسمی یاری رساند.

کلیدواژه ها:

صنایع دستی ایرانی ، آموزش سنتی ، آموزش مدرن ، طراحی و دوخت ، نگرش فرهنگی