بررسی رابطه بین خلاقیت در تدریس و شادی در کلاس درس در نظام آموزش و پرورش

نظام های آموزشی معاصر، به طور فزاینده ای بر پرورش خلاقیت و ایجاد محیط های یادگیری پویا تاکید دارند. در این میان، خلاقیت در تدریس به عنوان یک عامل کلیدی، پتانسیل بالایی برای افزایش شور و نشاط و تجربه شادی در کلاس درس دارد. این مقاله مروری، با هدف بررسی رابطه بین خلاقیت در تدریس و شادی در کلاس درس در نظام آموزش و پرورش، به تحلیل عمیق ادبیات نظری و پژوهشی موجود می پردازد. مبانی نظری خلاقیت، شامل ابعاد واگرا و همگرا، و همچنین نظریه های مرتبط با شادی و عواطف مثبت در محیط آموزشی، مورد بررسی قرار می گیرند. این مقاله بر اهمیت نقش معلم به عنوان عامل اصلی در به کارگیری روش های تدریس خلاقانه و تاثیر این روش ها بر انگیزه، مشارکت و بهزیستی عاطفی دانش آموزان تاکید دارد. یافته ها نشان می دهد که تدریس خلاقانه، با ایجاد تجربیات یادگیری متنوع، فعال و جذاب، نه تنها به بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان منجر می شود، بلکه به طور موثری سطح اضطراب و خستگی را کاهش داده و حس کنجکاوی، شور و نشاط، و تعلق به کلاس را در آن ها تقویت می کند. این رویکرد، بستر مناسبی را برای پرورش خلاقیت خود دانش آموزان و توسعه مهارت های تفکر انتقادی آن ها فراهم می آورد. این مقاله بر لزوم حمایت از معلمان در توسعه توانایی های خلاقانه تدریسشان و یکپارچه سازی رویکردهای مبتنی بر شادی در برنامه های تربیت معلم و سیاست گذاری های آموزشی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

خلاقیت در تدریس ، شادی در کلاس درس ، آموزش و پرورش ، انگیزه ، بهزیستی عاطفی.