مقایسه تاثیر رهبری توزیعی و تحول گرا بر انگیزش کارکنان آموزش و پرورش

با پیچیده تر شدن ساختارهای سازمانی و افزایش نیاز به بهره وری انسانی، سبک رهبری به عنوان یکی از عوامل کلیدی تاثیرگذار بر انگیزش کارکنان مطرح شده است. دو سبک رهبری تحول گرا و توزیعی، به واسطه تمرکز بر مشارکت، الهام بخشی، و توانمندسازی نیروی انسانی، در مرکز توجه پژوهش ها و سیاست گذاری های سازمانی قرار گرفته اند. این مقاله با هدف بررسی و مقایسه این دو سبک، به ارزیابی تاثیر هر یک به صورت مجزا و همچنین به صورت ترکیبی بر انگیزش کارکنان می پردازد. یافته ها نشان می دهند که تلفیق اصول این دو سبک، می تواند اثربخشی رهبری را در افزایش انگیزش، تعهد و بهره وری کارکنان به طور چشمگیری بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

رهبری تحول گرا ، رهبری توزیعی ، انگیزش شغلی ، توانمندسازی ، مشارکت سازمانی ، سبک رهبری ، انگیزش درون زا ، بهره وری نیروی انسانی