ارزیابی آمادگی معلمان برای ادغام هوش مصنوعی در فرایند یاددهی–یادگیری

با رشد فزاینده فناوری های نوین، هوش مصنوعی (AI) به یکی از مولفه های تحول آفرین در نظام های آموزشی تبدیل شده است. بهره گیری از ظرفیت های AI در فرایند یاددهی–یادگیری مستلزم آمادگی چندبعدی معلمان در ابعاد دانشی، نگرشی و مهارتی است. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی میزان آمادگی معلمان برای ادغام هوش مصنوعی در محیط های آموزشی انجام شد. روش تحقیق توصیفی–پیمایشی بوده و جامعه آماری آن شامل معلمان مقاطع متوسطه شهرهای مختلف ایران در سال ۱۴۰۳ است. داده ها از طریق پرسشنامه ای محقق ساخته با سه مولفه اصلی (دانش و مهارت، نگرش، و حمایت سازمانی) گردآوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های آماری نشان داد که آمادگی معلمان در سطح متوسط به بالا قرار دارد. یافته ها نشان داد «خودکارآمدی فناورانه» معلمان، موثرترین عامل در آمادگی آنان برای پذیرش و استفاده از AI است. همچنین، نگرش مثبت به فناوری، عاملی انگیزشی محسوب می شود، اما کمبود آموزش های تخصصی و ضعف در زیرساخت ها و حمایت های نهادی، از موانع اصلی تلقی می گردند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که سیاست گذاران آموزشی باید به تقویت دانش تخصصی معلمان، توسعه حمایت های فنی–سازمانی و طراحی برنامه های توسعه حرفه ای متناسب با تفاوت های فردی معلمان توجه ویژه داشته باشند. این اقدامات می توانند بستر لازم برای ادغام اثربخش هوش مصنوعی در آموزش را فراهم آورند و مسیر ارتقاء کیفیت یادگیری را هموار کنند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آمادگی معلمان ، یاددهی–یادگیری ، خودکارآمدی ، آموزش هوشمند