نقش سودابه در شاهنامه بر اساس نظریه ژاک لاکان

سودابه، یکی از شخصیت های برجسته شاهنامه فردوسی، نقش پیچیده و چندوجهی در روایت حماسی و دراماتیک این اثر ایفا می کند. این مقاله با رویکردی روانکاوانه و مبتنی بر نظریه روانکاوی ساختارگرا و زبان شناسانه ژاک لاکان، به تحلیل نقش و عملکرد سودابه در شاهنامه می پردازد. با بهره گیری از مفاهیم کلیدی لاکان مانند «مرحله آینه»، «دیگری بزرگ»، «فقدان» و «خواسته»، رفتار و موقعیت سودابه در متن بررسی شده است. مطالعه ی موردی شامل تحلیل شخصیت سودابه، رابطه او با کیکاووس و سیاوش و پیامدهای دراماتیک این روابط است. تحلیل ها نشان می دهد که سودابه نمادی از «دیگری بزرگ» و مظهر فقدان و آرزوی ناخودآگاه است که تاثیر عمیقی بر تحولات داستان دارد و بازنمایی مفاهیم اساسی روانکاوانه در ادبیات کلاسیک فارسی است.

کلیدواژه ها:

سودابه ، شاهنامه ، ژاک لاکان ، نظریه روانکاوی ساختارگرا ، دیگری بزرگ ، خواسته ، فقدان ، مرحله آینه ، تحلیل روانکاوانه ، شخصیت های ادبی