اثربخشی آموزش تنظیم هیجان به شیوه گراس بر ناگویی هیجانی نوجوانان پسر دارای افکار خودآسیب رسان شهر خاش

مقدمه دوره نوجوانی با تغییرات زیستی، عاطفی و اجتماعی قابل توجهی مشخص می شود که مسائل روانی مختلف را به همراه دارد و در این بین پسران نوجوان، که در دوران گذار رشد خود با چالش های مختلفی روبرو هستند. فشارهای اجتماعی در نوجوانانی و انتظاراتی که از نوجوانان پسر وجود دارد می تواند منجر به مسائل روانی مختلفی از جمله اضطراب، افسردگی، رفتارهای خودآزاری و مشکلات تحصیلی شود. یکی از مشکلاتی که به خصوص از شیوع کرونا شدت بیشتری در نوجوانان پیدا کرد افکار خودآسیب رسان بود. افکار خودآسیب رسان در میان پسران نوجوان می تواند از ترکیبی از عوامل، از جمله بی نظمی های هیجانی، احساس ناامیدی و عزت نفس پایین ناشی شود. مشکلات هیجانی مانند خشم، غم و ناامیدی اغلب به دلیل هنجارهای فرهنگی که آسیب پذیری در پسران را منع می کند، به طور ناکافی بیان می شوند و منجر به مکانیسم های مقابله ای ناسازگار می شود. تحقیقات نشان می دهد که پسران ممکن است بیشتر مستعد رفتارهای بیرونی باشند، که می تواند کشمکش های درونی را پنهان کند و خطر افکار خود آسیب رسان را افزایش دهد. بر اساس آنچه گفته شد یکی ازمشکلات نوجوانان پسر مشکلات هیجانی است. در این بین ناگویی هیجانی یکی ازمشکلاتی است که می تواند افکار خود آسیب رسان را تشدید نماید. ناگویی هیجانی یک وضعیت روانی است که با دشواری در شناسایی و توصیف احساسات خود، تفکر بیرون گرا و ظرفیت تخیل محدود مشخص می شود. افرادی که ناگویی هیجانی دارند در شناسایی، تشخیص و ابراز هیجانات خود ناتوانند، از این رو این افراد همواره هیجان های منفی زیادی را با خود حمل می کنند که در حال تشدید است و می تواند به بروز رفتارهای منجر شود.

کلیدواژه ها:

آموزش تنظیم هیجان ، ناگویی هیجانی ، نوجوانان پسر ، افکار خودآسیب رسان ، خاش