نقش سبک های یادگیری در بهبود فرایند تدریس دانش آموزان استثنایی

پژوهش حاضر با رویکردی مروری به بررسی و تحلیل نقش سبک های یادگیری در ارتقای کیفیت آموزش برای دانش آموزان استثنایی می پردازد. سبک های یادگیری به عنوان الگوهای شناختی و رفتاری که نحوه دریافت، پردازش و سازماندهی اطلاعات را در افراد مشخص می کنند، در نظام های آموزشی اهمیت فزاینده ای یافته اند. از آنجا که دانش آموزان استثنایی به دلیل تفاوت های شناختی، جسمی یا روانی، نیازمند آموزش های خاص و تطبیقی هستند، انطباق روش تدریس با سبک های یادگیری آنان، عاملی کلیدی در موفقیت آموزشی آنان به شمار می رود.این مطالعه با بهره گیری از منابع فارسی منتشرشده در بازه زمانی ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۳ شامل مقالات علمی، کتاب های تخصصی، و پایان نامه های دانشگاهی، به تحلیل داده های به دست آمده از پایگاه هایی مانند SID، نورمگز، CIVILICA و سایر منابع معتبر پرداخته است. نتایج نشان می دهد که آموزش مبتنی بر سبک های یادگیری، به ویژه در قالب محتوای چندرسانه ای، نرم افزارهای آموزشی تعاملی، و روش های تدریس فعال، موجب بهبود درک مفاهیم، افزایش مشارکت و انگیزش درونی، و کاهش اضطراب یادگیری در دانش آموزان استثنایی می شود.از سوی دیگر، آموزش معلمان در زمینه تشخیص سبک های یادگیری، طراحی برنامه های درسی منعطف، و بهره گیری از فناوری های آموزشی نوین، در ارتقای اثربخشی آموزشی نقش حیاتی دارد. در پایان، پیشنهاد می شود با رویکردی فردمحور، برنامه ریزی آموزشی به گونه ای انجام گیرد که ظرفیت های یادگیری متفاوت دانش آموزان استثنایی در آن لحاظ شود. یافته های این مقاله می تواند مبنای مناسبی برای اصلاح سیاست ها و راهبردهای آموزشی در مدارس ویژه و فراگیر باشد.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، دانش آموزان استثنایی ، آموزش تطبیقی ، تدریس فردمحور ، فناوری آموزشی ، آموزش چندرسانه ای ، انگیزش درونی