تاثیر مهارت های خودآگاهی و خودپذیری بر تقویت سلامت روان زناشویی در شهرستان لاشار

در دنیای امروز، سلامت روان زناشویی و سلامت روان زوجین به عنوان عوامل کلیدی در پایداری خانواده ها مطرح هستند. آموزش مهارت هایی مانند خودآگاهی و خودپذیری می تواند به ارتقای این جنبه ها کمک کرده و کیفیت زندگی زناشویی را بهبود بخشد. پژوهش حاضر به بررسی تاثیر آموزش این مهارت ها بر تقویت سلامت روان زناشویی پرداخته است. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش مهارت های خودآگاهی و خودپذیری بر تقویت سلامت روان زناشویی بود. روش تحقیق پژوهش حاضر از نوع شبه آزمایشی است که با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری این پژوهش شامل مراجعه کنندگان دارای سلامت روان زناشویی به مراکز مشاوره شهرستان لاشار بود. با توجه به ماهیت پژوهش و نیاز به مشارکت کنندگانی که دارای سلامت روان زناشویی باشند، از روش نمونه گیری هدفمند و داوطلبانه استفاده شد. در نهایت، ۶۰ نفر (۳۰ نفر گروه آزمایش و ۳۰ نفر گروه کنترل) وارد نمونه شدند. ابزار اندازه گیری شامل پکیج آموزشی خودآگاهی و خودپذیری محقق ساخته و پرسشنامه سلامت روان زناشویی انریچ با ۴۷ گویه بود. به منظور تحلیل داده ها از آزمون کولموگروف- اسمیرنوف برای بررسی نرمال بودن داده ها و تحلیل کواریانس (ANCOVA) استفاده شد. نتایج نشان داد که آموزش مهارت های خودآگاهی و خودپذیری موجب افزایش سلامت روان زناشویی می شود و این تاثیر حدود ۳۵ درصد است.

کلیدواژه ها:

مهارت ، خودآگاهی ، خودپذیری ، سلامت روان زناشویی