ارزیابی جابجابی نسبی قاب های خمشی فولادی دارای میانقاب های مصالح بنایی با در نظر گرفتن اثرات افزایش زمان تناوب ناشی از شکست میانقاب ها در مدلسازی میرایی

در حالی که مشاهدات پس از زلزله ها اهمیت مدلسازی میانقاب ها در محاسبات سازه ها را نشان داده اند، عموما میانقاب ها در محاسبات سازه ها مدلسازی نمی شوند. در این مطالعه، عملکرد جابجایی نسبی قاب های خمشی فولادی سه و نه طبقه دارای میانقاب های مصالح بنایی با دو چیدمان میانقاب در همه ی طبقات و بدون میانقاب در طبقه ی اول به صورت احتمالاتی و با در نظر گرفتن عدم قطعیت رکورد به رکورد زلزله ارزیابی شد. از نرم افزار OpenSees برای مدلسازی غیرخطی سازه ها استفاده شد و میانقاب ها با دستک فشاری مدلسازی شدند. زمان تناوب سازه های دارای میانقاب بعد از شکست میانقاب ها به شدت افزایش پیدا می کند. برای بررسی اثرات این افزایش زمان تناوب در مدلسازی میرایی رایلی، میرایی رایلی با استفاده از روش متداول در ادبیات فنی و روش میرایی اصلاح شده مدلسازی شد، و پاسخ های دو روش با هم مقایسه شدند. تحلیل های دینامیکی افزاینده با استفاده از ۷۸ رکورد زلزله حوزه دور انجام شدند، و نسبت حاشیه ایمنی جابجایی نسبی، منحنی های شکنندگی جابجایی نسبی و میانگین فراوانی سالیانه عبور از چهار سطح جابجایی نسبی ۰.۷، ۲.۵، ۵ و ۱۵ درصد، λMD، بدست آمد. نتایج نشان می دهند که در سطوح بالاتر جابجایی نسبی اثر مثبت میانقاب ها به دلیل شکست آنها کاهش می یابد و عدم وجود میانقاب در طبقه ی اول منجر به ایجاد پدیده طبقه ی نرم می شود. برای مثال، در روش میرایی اصلاح شده، در سازه سه طبقه با چیدمان میانقاب در همه ی طبقات، میانقاب ها در سطح جابجایی نسبی ۰.۷ درصد مقدار λMD را ۴۳ درصد کاهش داده اند، اما در سطح جابجایی نسبی ۱۵ درصد این کاهش به ۱۹ درصد رسیده است. به علاوه، روش متداول مدلسازی میرایی در ادبیات فنی پاسخ ها را دست پایین برآورد می کند.

کلیدواژه ها:

Probabilistic assessment ، maximum interstory drift ratio ، masonry infills ، Rayleigh damping ، single-strut model ، incremental dynamic analysis ، fragility curve ، ارزیابی احتمالاتی ، جابجایی نسبی ، میانقاب مصالح بنایی ، میرایی رایلی ، تحلیل دینامیکی افزاینده ، منحنی شکنندگی